Nic się nie zmieniło

[Igor Wasiński]

Jest wyraźnie,

Lecz jest mgła.

Jestem gdzieś głęboko w swojej głowie

Obserwuję to wszystko z jej wnętrza.

 

Wszystko jest tak jak dawniej,

Lecz nic nie jest tak jak dawniej.

Nadal tu stoi krzyż na rozdrożu,

Lato znowu pachnie tak samo,

Ale nie mogę sobie przypomnieć,

Czy to wszystko było naprawdę?

 

Pamiętam, jak w tym miejscu

Radość wylewała mi się z ust,

Krzyczałem i śmiałem się bez przerwy,

A teraz milczę tutaj,

Ze spuszczoną głową,

Zakneblowany przez myśli.

 

Pamiętam niechcianą rękę

Opartą na moim ramieniu,

A teraz brak mi jej ciepła.

 

Pamiętam wino cierpkie, od którego

Mieliśmy lepkie dłonie i wiotkie nogi.

Pamiętam śmiech wszystkich którzy tu byli

Pamiętam wspomnienia które tworzyliśmy

Wygłupy i chwilę beztroski

 

Ale teraz wszystko się zmieniło

Choć nic się nie zmieniło

Wciąż są pobazgrane mury

I góry wypłowiałych butelek.

[Rafael Marius]

@Igor Wasiński

Czyli jak to mówią wszystko po staremu.

Motyl przeleciał i nic po nim nie zostało prócz wspomnień.

[Igor Wasiński]

@Hiala

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

Obie refleksje bardzo trafne.

[Amber]

@Igor Wasiński Nic się nie zmieniło z wyjątkiem perspektywy do miejsca. Pozdrawiam :)

[Stary_Kredens]

Lubię takie wiersze pełne refleksji o przemijaniu , a do tego dobrze napisane, tak uważam. Twoje refleksje są tożsame z moimi i chyba także bliskie wielu innym

Kredens pozdrawia 

[Jacek_Suchowicz]

góra pustych butelek

i mury pobazgrane

wspomnień zostało wiele 

przyszły nad ranem same

 

:)