Rozmowy z młodymi ludźmi

[Oskr]

Dziś Byłem na łące

Pośród młodych serc

Gdy świeciło słońce

Ich głosy niosły mnie

 

Dali mi kwiaty

Z ogrodu swoich wnętrz

Kolców bukiety

Gorzko kłują mnie

 

Pokoleń szkoda

Gdy nawodnienie

Zapewnia woda

Co pali ogniem je

 

Nie da kwitnienia

otępiały pień

Gdy płynna obsesja

Gałąź sobie tnie

 

Inna marnieje

Choć w oczach iskrzy się

Łodygi opadłe

Prawie nic nie je

 

Życie krzyczy walcz

Zaraza zżera  głód

Jej jest trudno stać

Ja modłę się cud

 

Ten inteligenty

Mógłby się wysoko piąć

Zranione chamy

Chcą go przy korzeniu ściąć

 

Nie cieszy się życiem

Radę musi dać

Wciąż za ukryciem

O przetrwanie walczy sam

 

Chciałbym móc obmyć ich

Z tych nielekkich trosk

Panie Boże dzięki Ci

Ze mogliśmy dzielić krok

 

Słońce już zaszło

Nie jestem na łące

Choć wiary mam nadto

wciąż czuję kolce

[Adaś Marek]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Mimo iż różne bukiety są wręczane

czasem kolce czujemy

szczególnie nad ranem.

 

Może też takie uczucie

nasi rodzice mieli

kiedy wręczanych przez nas bukietów

do końca nie rozumieli.

 

Wiersz potrzebny głęboko sięga w pokoleniowe przemiany.

Pozdr.:)

[Oskr]

@Adaś Marek

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Trafna obserwacja! Myślę że warto aby każdy z nas i nad tym się pochylił.

 

pozdrawiam serdecznie :)

[Bożena De-Tre]

To już świadomość naszej odpowiedzialności wybrzmiewa w wierszu...czytelny apel.Chyba nie do końca chodzi o zrozumienie a raczej zauważenie .My i Oni to naczynia połączone....pozdrawiam.