Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

z nadejściem nocy
ściany przepuszczają głosy

zaszczane ujadanie psa
w rurach starcze rzężenie


wszystkie te dźwięki
docierają sennym opowiadaniem

w ciągu dnia mimo uszu

nie dokończone
orficznie podległe
zmęczonym prawom

multum in parvo

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



hmmm... piękny? Naprawdę? ;) W warsztacie nawet dobrze nie poleżakował, a już tu - w P! Ciekawe dzięki komu? Niech pomyślę ---- to było tak dawno... ;-) A! Wiem! Dzięki niejakiemu Szanownemu Bezetowi, który nie zważając na nic, taktownie (?;) mnie opieprza, wytyka mi kiczomaństwo i wyrabia zdrowy nawyk - pozbyć się grafomanii! :) I za to jestem mu niezmiernie wdzięczna...
Mówię całkiem poważnie.
Opublikowano

Izuniu, znam zasady pisowni, wierz mi ;) Tu musi być "nie dokończone" :) - osobno ma dualne znaczenie -

Dziękuję Ci pięknie za tak miłe słowa i pozdrawiam Cię cieplutko.

P.S. Dobrze, że nie czytałaś wcześniejszej wersji - nic nie straciłaś. ;)

Opublikowano

Rzecz mi obca, bo mieszkam w jednorodzinnym, ale i tak się wczułem w atmosferę. Z uwag, to nie spodobało mi się "senne opowiadanie" - już chyba gdzieś to czytałem, możliwe że więcej niż raz, szukałbym czegoś innego. Całość jednak na plus, nieduży, ale jednak :)

Pozdrawiam, Antek

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @Migrena   Zaskoczyłeś mnie! :)))) Cudnie zaskoczyłeś !     Wiersz ma w sobie niezwykłą, niemal eteryczną delikatność. To zawieszenie miłości w przestrzeni niedopowiedzenia - między czyimś wycofaniem („nic”) a czyimś wyczekiwaniem („jeszcze”) - oddaje cały ciężar relacji bez używania wielkich słów. To bardzo piękne! Metafora zbierania światła z powiek „jak pyłku z lustra” jest absolutnie magnetyczna. Jest tu czułość.   Głos jako „dom”, to piękna puenta. To przejście od zachwytu nad czyimś uśmiechem do poczucia absolutnego bezpieczeństwa, w którym „serce zapomina o lęku”, domyka wiersz w sposób bardzo kojący i intymny.   Śliczne! Jestem pod wrażeniem! I mam wielki apetyt na więcej tak wysmakowanej liryki.   Serdecznie pozdrawiam.     
    • Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

       Spróbuj komentować wiersze innych - przyjdą i do Ciebie. To proste.  A nie - wstawić, zostawić i wiać. Później jeszcze zostawiać pytanie - dlaczego nikogo nie ma?
    • ~~ Owsiankę na mleku - we wsi Owsianka, podjadała sobie panienka Hanka. Potrawa skisła już lekko - wygódka była daleko ... Kolejne więc pranie czeka ją z ranka ... ~~
    • miłość nie przyszła była tu zawsze ukryta między twoim "nic” a moim "jeszcze” w twoim śmiechu rozsypane światło i do dziś zbieram je z powiek jak pyłek z lustra twój głos to nie dźwięk to dom w którym serce zapomina o lęku    
    • @Maciej Szwengielski Widzi Pan, ja z Panem rozmawiam z szacunkiem,  poświęcam czas by Wyjaśnić  Panu rzeczy elementarne, a Pan zaczyna ironizować. Ja też tak potrafię, czasem mi nawet płacą, ale nie mam takiej potrzeby. Daje Pan dyla z rozmowy, bo się zorientował, że żadne brednie mnie nie przekonają.  Zresztą wie Pan, ja to wszystko już po sto razy słyszałem i czytałem. I jak czytam Pańską korespondencję do mnie, to się tylko uśmiecham. Pana w seminarium przygotowali do urabiania biednych, zaharowanych  ludzi. Ale w dyskusji z intelektualistami Pan jest bezbronny. Dlatego salwuje się ucieczką.   Pan pisze publicznie. Dlatego dbając o zdrowe poglądy Polaków, jeśli będzie trzeba, będę wchodził w polemikę. 

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...