Ulotność

[E.T.]

wyjmuję ją spod ubrań 
na co dzień 
starannie ułożoną 
rozpiętą w ramach
a jednak niedostępną 
moja kobiecość odkrywana
na twoich oczach
nabiera kształtu 
i wydaje się realna
chciałbyś jej dotknąć 
ale jest zapachem 
więc bierzesz mnie 
jak powietrze do ust, 
do płuc 
wdech
 

[E.T.]

@Dagmara Gądek @Dagmara Gądek Dzięki za komentarz. Czytając go zdałam sobie sprawę, iż zupełnie przypadkiem udało mi się koncertowo zmylić czytelnika - niestety nie to było moim zamysłem - jednym słowem nie wyszło. 

Zdarza się i tak. 

Pozdrawiam. Ewa

[E.T.]

@Dagmara Gądek Jasna sprawa. Nie zmienia to faktu, że coś w tym wierszu nie gra. Powrócę jeszcze do tego tematu. Niech spokojnie dojrzeje.

Lubię opisywać różne kobiece stany, niejako wcielać je w moje wiersze.

Zawsze piszę z perspektywy żeńskiego pierwiastka. Męskiej strony księżyca nie ruszam, to dla mnie nadal czarna magia. 

Pozdrawiam. Ewa

[Rafael Marius]

@E.T.

Ciekawy pomysł.

Mnie się podoba. Nic bym nie zmieniał.

[poezja.tanczy]

@E.T.

Co się wydało, na to zbawienie

Się okazało, to pomówienie

:)

 

Ciekawy wiersz

Z chęcią przeczytam ponownie

 

Pozdrawiam miło,

M.

[UtratabezStraty]

Moim zdaniem jest tu dużo konkretu, jak na wiersz o ulotności.

[Nata_Kruk]

Bardzo mi się podoba. Niech trwa... ulotność.