Przeszłość sprzed minuty

[Kasia Koziorowska]

Pokochałam twój smutek

zbyt wcześnie.

Zrozumiałam nieśmiałą urodę świata

zdecydowanie za późno.

 

Teraz, kiedy wszyscy stoimy w kolejce

do czyśćca, a śmierć rozkłada

ramiona - mogę trwać

w tej mantrze, której nie może mi dać

wczorajszy wieczór.

 

Tak, ten zmierzch pokazał wszystko,

dla czego warto pozostać

po tej stronie światłocienia.

 

Do łez boli poranek -

nie niesie twojego pierwszego słowa;

jest wstępem dla przyszłości -

tak samo błahej

i wilgotnej

jak przeszłość sprzed minuty.

 

Serce zatacza koło,

przysiada na ramieniu - czy schwytasz je

jak motyla, który nigdy nie zobaczy,

jak piękne są jego skrzydła?

 

Czy więzisz je

w okowach rzeczywistości?

 

Ofiarowano mi wybór: miłość

czy zwycięstwo.

I wiesz... Chyba wybiorę

ślepą uliczkę,

tęsknotę nie do pary.

 

Tak, chcę cię kochać tak, żebyś nie uwierzył

w moje szczęście.

Pragnę wtulać policzek w pierś i szeptać

słowa modlitwy, którą zrozumiesz

tylko ty.

 

To tak, jakbym pokochała wiatr.

Jakbym umiłowała smutek,

co nie mieści się w białych łzach.

[Adaś Marek]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Piszesz że jest wybór, to czemu w ślepą uliczkę?

W wierszu widzę połączenie fizyczności z metafizycznością, może się mylę a może to jest powód wyboru ślepej uliczki.

Wiersz głęboki smutny i wzruszający, bo takie jest  kochanie smutku, dlatego smutku nie kocham...

Pozdr. Adam

 

Śmierć to też życie, tylko w swoim końcowym stadium... niestety

[poezja.tanczy]

@Kasia Koziorowska

Co na łzy, to ukojenie

Tylko Ty, jedno zbawienie

 

Pięknie napisane

Po mojemu

 

Pozdrawiam miło,

M.