Zazdrość

[aniat.]

Wypaplałam dziś o swej miłości sośnie.

Ta, zieloną suknią zaszumiała.

Zatańczyła tuż pod lasem z wiatrem.

I spojrzała w moje oczy tak zazdrośnie…

 

Potem długo szumnym śpiewem czarowała.

Oplątała miłość swoim grzbietem.

Przesłoniła oczy mgłą poranną.

I po porostu tak zwyczajnie ją zabrała.

 

Teraz cieszy się miłością ukradzioną.

Tak jak złodziej, co ma brylant w dłoni.

Pieści ją, kołysze w swych konarach. 

I obwieszcza wszystkim, że zostanie żoną.

 

Nie chcę chodzić już do lasu, tam gdzie sosna.

Ona miłość moją mi zabrała.

Zasypała wiatrem wszystkie ślady.

I to u niej w sercu kwitnie kwiatem wiosna.

 

Nie posłucham już jej śpiewu sosnowego.

Nie przytulę twarzy do jej kory.

Obraziłam się już tak na zawsze.

Bo zabrała mi mojego kochanego.

 

[Amber]

@aniat. Wyczuwam prawie siostrzane relacje z sosną. Fajnie się czyta. Pozdrawiam:)

[violetta]

Sosna niech się cieszy, fajny wiersz. 

[Starzec]

@aniat. może jest leśnikiem:)

Pozdrawiam:)

[Nefretete]

@aniat. Matematycznie z chemią połączone w fizyce!

 

Wszystko gra!!

Pozdrowienia

 

 

[corival]

@aniat. Bardzo potoczyście napisane. Istna opowieść... niby o zazdrości, ale ładnie ubranej w słowa i pewnie przez to nie rażącej. Pozdrawiam :)

[aniat.]

@corival Dziękuję, jestem mile zaskoczona taką pozytywną opinią. Miłego…

@Nefretete Dzięki

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

@Dagmara Gądek Dzięki, jestem zaskoczona tą opinią. Nie wiedziałam, że tak potrafię

@Starzec To by wszystko wyjaśniało