Pochmurnia...

[Wiktoria Hieacynt]

Ktoś mi kłębki włóczki na siłę do uszu wpycha…
kolorowej…
owczej-
drapiącej.
Ktoś inny szpilkami nakłuwa moje dłonie…
Zdrętwiałe,
podziurawione dłonie…
już nawet nie mogę zasłonić nimi twarzy…
płonącej
wilgotnej twarzy…
Nie słyszę już własnych myśli
Nie mam czucia.
Jestem, ale mnie nie ma…
Nie widzę-
ktoś zalepia mi oczy plastrem…
z opatrunkiem,
na zawsze pozostaną po nim ślady kleju,
ślady łez zaschłych pod warstwą ochronną
zaropiały ból…
Pochmurnia zamknięta głęboko…
na zamków sześć
i na dwa rzędy guzików…
‘Jeszcze ktoś przycumuje łódź do Twej miednicy…’
powiadają…
‘Jeszcze narodzi się w Tobie wiara, nadzieja, pasja…’
wykrzykują…
a ja milczę, otulona wstydem
a ja milczę i pragnę utopić się w najsuchszym z istniejących oceanów…

[anastazja tel]

Jestem pod wrażeniem treści. Zwłaszcza "a ja milczę i pragnę utopić się w najsuchszym z istniejących oceanów…". Nie podoba mi się jednak forma. Za dużo wielokropków. Ja też je lubię, są takie 'zamyślone', ale niedawno uświadomiono mnie że z nimi trzeba bardzo ostrożnie. "Jestem, ale mnie nie ma… " brzmi trochę banalnie. Ale ogólnie masz plusisko u mnie. :)
( ach! i chciałam dodać żebyś się nie kierowała zbyt tym co ja myślę, bo się absolutnie i totalnie nie znam )

z wiatrem ślę pozdrowienia :)

[Gość]

Fajny wiersz naprawde - ale czegos jeszcze mi tu brak :) Pozdrawiam .