Zakończenie autobiografii

[Kasia Koziorowska]

Wyrosłam z samotności. Wykurowałam się

z marzeń, z jakimi nie warto

się sprzeczać.

Moje ciało unosi się ponad granice

istnienia, poza margines epitafium.

 

Jestem rozczarowana

takim zakończeniem autobiografii;

nie brak tu odpowiedzi

retorycznych,

pytań wydanych na pastwę

znaku zapytania.

 

Wymierzam szkarłatną, ciernistą kropkę,

aby strzegła dalszego ciągu.

To tylko balansowanie na trapezie,

rozwieszonym gdzieś

na granicy ściany i okna.

 

I choć oswaja nas ten moment,

gdy niebo kładzie się do snu, a poranek

wpełza na twarze - objawimy się

smutkom, objawimy tęsknocie,

która jak zwykle żebrze,

stale kocha się w publicznym niebie.

 

Wydostaję się ze zbędnych pocałunków,

zza kotary, która czule strzeże

mojej niewinności.

[poezja.tanczy]

@Kasia Koziorowska

Bo co niewinne, się ustrzeże

Bo co powinne, dalej bierze 

 

Jest klimat w Twoich wierszach

Nie do podrobienia

 

Pozdrawiam miło,

M.