Emily Dickinson - Nadzieja to rzecz jest pierzasta (254 Hope is the thing with feathers)

[Andrzej P. Zajączkowski]

Nadzieja to rzecz jest pierzasta

Która w duszy ma mieszkanie,

I tam wyśpiewuje swą pieśń bez słów,

I już nigdy nie przestanie,

 

A pieśń jest najsłodsza gdy wieje wiatr;

I musi burza być wściekła,

By maleńkiego uciszyć ptaszka

Co dał tylu tyle ciepła.

 

W najchłodniejszej krainie i na z mórz

najdziwniejszym ją słyszałam;

Lecz nigdy, nawet w ostateczności;

Ani okruszka nie chciała.

 

I Emily:

Hope is the thing with feathers

That perches in the soul,

And sings the tune without the words,

And never stops at all,

 

And sweetest in the gale is heard;

And sore must be the storm

That could abash the little bird

That kept so many warm.

 

I've heard it in the chillest land,

And on the strangest sea;

Yet, never, in extremity,

It asked a crumb of me.