Przynajmniej na wieczność

[Kasia Koziorowska]

Sprzedana deszczom, zaprzysiężona

kłamstwu, które stale dźwiga

nadmiar twojego imienia.

Wydaje się, że umieram - sen nie chce

przyjść, ciało sprzeciwia się nocy.

 

Powierzam myśli idylli,

która jest zbyt skąpa, aby rozpocząć

nowy dział, nową historię

bez początku i zwieńczenia.

Proszę, obiecaj mojej niewinności,

że zapamiętam oddech,

nie zapomnę pocałunków.

 

Stanowisz proroctwo, z jakim idę

pod rękę, w którego zielonych oczach

odczytuję martwą refleksję.

Przypominasz jutro, co wciąż brzmi

pod powłoką nieba, między zmysłami,

przed jakimi uciekam,

których się wstydzę.

 

Nie obnażaj moich marzeń - niech przeminą

wraz z tą nocą, kiedy spojrzymy

w twarz lustra.

Obudzę się po niewłaściwej stronie cienia,

pomiędzy snami, którymi ozdabiam

mój niepokój.

 

Proszę, wróć, choć wiatr wieje

w serce.

Wróć - zamykam szczelnie okno.

Kocham się w wyszeptanych myślach,

w teraźniejszości,

którą tak chętnie się częstuję.

 

Zatrzymaj czas, obłaskaw ziemię,

żeby świat zamyślił się przynajmniej

na wieczność, na pożegnanie.

[befana_di_campi]

Zamyślona  to ja 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Podoba się 

[Wędrowiec.1984]

@Kasia Koziorowska Bardzo ładnie, przy czym dużo tutaj jest takich fajnych, poetyckich wyrażeń. Czyta się i myśli, że wiersz niczym już nie zaskoczy, aż tu nagle...