Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

«Gwiazdeczka» - moje pierwsze doświadczenia z pisaniem po polsku

André Kobzar
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

aff

aff

Opublikowano
Opublikowano

Wydaje mi się, że chodzi o próżnię (w próżni) albo pustkę (w pustce) - możnej czy mroźnej?

Niezbyt wiem, czemu próżnia miałaby być można, ale oczywiście w wierszach wiele można :-) Nawet ta można mi się podoba, taki element zaskoczenia i różnych niekonwencjonalnych skojarzeń, biorąc pod uwagę to, że polski nie jest Twoim językiem - na plus.

Przyjemny, ciepły wiersz. 

Pozdrawiam :-)

Somalija

Somalija

Opublikowano
Opublikowano

@André Kobzar @André Kobzar Jestem pod wrażeniem... 

Czwarty wers powinien brzmieć: ,,W próżni mroźnej i wiecznej". Nie rozumiem też zapisu słowa Sieć z dużej litery, czy to jakaś gwiazda? Za dużo razy użyte jest słowo ,,droga", bo trzy razy. Ale ogólnie, to zawstydzasz umiejętnością języka 80 % Polaków... Gratuluję

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

aff

aff

Opublikowano
Opublikowano

 

 

Próżnia i pustka są rodzaju żeńskiego.

Próżno - nie ma takiego słowa - jest na próżno - inaczej nadaremnie

lub próżny/próżna/próżne - przymiotnik - inaczej lubiący pochlebstwa, pozbawiony duchowej głębi, a lubiący blichtr

 

Możny/można/możne - inaczej bogaty - dziś już raczej brzmi to archaicznie.

Występuje np. w słowie możnowładca.

Nie mam takiej wiedzy, ale być może stąd, iż sowo móc - czyli w odmianie w 3 os. on/on/ono może - władca - może wszystko, bo bogaty pan.

 

Można - bogata, ale i znaczy także, że może (czasownik móc).

Próżnia, która może wiele, a właściwie próżno możne, to coś jakby na próżno, które ma wciąż wiele jeszcze możliwości.

To tak ciekawie poetycko chociaż niepoprawnie, że co najwyżej napisałabym:

 

W próżnie możnym i wiecznym.

 

(Bo to próżno - rodzaj nijaki, a ta próżnia - rodzaj żeński).

 

Natomiast poprawnie i zgodnie a Twoją myślą byłoby:

 

(...) w ciemni,

W próżni możnej i wiecznej.

 

lub

w ciemni

próżni możnej i wiecznej.

 

 

 

 

 

 

 

Także, można zauważyć (choć niekoniecznie), że nie napisał tego Polak, co jest jak najbardziej atutem.

Poza tą częścią wszystko poprawnie.

 

Pzdr. :-)

 

 

 

  • 1 miesiąc temu...

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy

  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Tadeusz Koch
      Krąg życia

      Przez Tadeusz Koch · Opublikowano

      Krąg życia.  Pomyśl czasami przez chwilę, gdy strach zagląda ci w oczy, Nie sądź, że jesteś herosem, co ponad losem kroczy. Życie nikogo nie omija, każdemu wyznacza swój czas, Bo jeden jest krąg istnienia, który prowadzi nas. Rodzisz się- jesteś skarbem długo wyczekiwanym, Najbardziej przez matkę i ojca na świecie kochanym. Prowadzili cię przez życie, bezbronne, małe dziecię, Chcąc uchylić ci nieba w tym niełatwym świecie. Ich miłość jest pierwszą drogą, którą podążasz przez lata.. A dziś spójrz, też jesteś rodzicem i dla swoich dzieci żyjesz. Ten sam blask wielkiej troski w swoich oczach kryjesz. Chcesz odsunąć od nich smutek, rozproszyć każdy cień, Oddajesz im swoje serce, swój czas i każdy dzień. Zerknij czasem na rodziców, których lata pochylają: Na matkę, której czas plecy ugina , na ojca, któremu kroki zwalniają. Kiedyś tak silni i hardzi, dziś sami wsparcia szukają, Oni nie proszą o cuda, lecz o obecność, gdy życie boli. To oni cię nieśli, gdy świat był zbyt ciężki dla twoich dłoni. Tak właśnie krąg życia się toczy, niezmienny od zarania lat. Dziecko, rodzic, dziadek i babcia, każdy sam przemierza ten świat. Przyjdzie jednak dzień, gdy staniesz w tym samym rzędzie, Gdy wiek odbierze ci siły i drżenie w dłoniach przybędzie. Nie bot ani robot ogrzeją cię w chłodzie samotności, Lecz ludzkie serce, które pamięta dar prawdziwej miłości. Bo nie algorytm daje życie, lecz rodziców oddanie i trud. To ich miłość jest ziarnem rzuconym w ziemię ludzkich dni, Z którego wyrasta człowiek, co kocha, pamięta i śni.To ona zamyka krąg życia i trwa, gdy wszystko inne przemija.  
    • Alicja_Wysocka
      Na jeża

      Przez Alicja_Wysocka · Opublikowano

      @Whisper of loves rainFajnie zgrzyta i z sensem :)
    • Alicja_Wysocka
      durny wierszyk

      Przez Alicja_Wysocka · Opublikowano

      @LessLove, dziękuję :)
    • Benjamin Artur
      Ukryty kod

      Przez Benjamin Artur · Opublikowano

      @andrew Dziękuję. Być może właśnie dlatego próbujemy ten kod odczytać – bo każdy nosi w sobie jego fragment. Pozdrawiam serdecznie! :)
    • Benjamin Artur
      Powódź

      Przez Benjamin Artur · Opublikowano

      @Berenika97Powódź od nadmiaru wszystkiego. Toniemy wszyscy, każdy na swój sposób. Każdy  trochę inaczej, ale łatwo nie zauważyć, że woda ciągle się podnosi. Pozdrawiam serdecznie :)

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...