Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano (edytowane)

Spójrz. Ten deszcz padał w 1954. I pada dalej. Dalej. Ten deszcz. Albowiem deszcz…

 

Nocne ulice miasta w żółtawych kręgach światła.

Migający neon. Bar dla samotnych ze znudzoną obsługą w brudnych  kitlach.

Ktoś siedzi za szybą.

 

Pochylony nad talerzem owsianki.

Czy kaszy mannej podlanej owocowym sokiem.

 

Nie wiem. Twarz skryta w dłoniach.

Zgarbiony profil. Wytarta szara marynarka…

 

Lśniące kocie łby… 

 

Sunie powoli zgrzytający tramwaj, strzelając iskrami z pantografu.

 

Powiedz mi.

Jak długo już cię nie ma?

 

Skąd?

 

Od kogo

to bijące,

nagłe cierpienie?

 

Milczysz…

 

Wiem.

Nie jest lekko .

 

W kaskadach powietrza aerozol drobinek wody.

Rozpryskują się na twoich wargach i rzęsach…

 

Skapują z gzymsów krople ciężkie jak niebo. Jak cała bez ciebie wieczność. 

 

Przykładam ucho do rynny.

A w niej jakieś kołatania, wiry strumieni.

 

Pochylone słupy latarń nad trotuarem.

Porozwieszane sznury prądu od jednej do drugiej…

 

I znowu: od drugiej do następnej… 

 

Kołtuny.

Supły…

Szmaty…

 

Samochód tapla się w kałużach pełnych wody.

 

Księżyc uśmiecha się do mnie.

 

Nie. To nie księżyc,

tylko globus biura podróży na dachu stylowej kamienicy.

 

Przechylony…

 

Przejdę

pod nim.

 

Przechodzę. Niech spadnie i zmiażdży…

 

W antykwariacie

kurz na witrynie.

Na blacie. Na okładkach książek…

 

Obok precjoza. Muszelki.

Żaglowiec w butelce.

 

Wydłubana

w korze

maska czarownika.

 

Chiński cesarz budowniczy.

Wypchany słowik zapomniany na półce.

 

Kto tu jest? Czy jest tu kto?

 

Przykładam twarz

do zimnej szyby,

wypatrując najmniejszego szczegółu wśród mżących pikseli samotności…

 

Lecz jedynie wiatr targa połami

dziurawego płaszcza

a wraz z nim szumi w uszach piskliwa cisza.…

 

A więc nie ma tu ciebie.

I nigdy nie było…

 

Za płotem szeleszczą płachty folii

na placu budowy. 

I tarmoszą się nisko przy wilgotnych grudach rozkopanej ziemi.

 

Te zmory.

Te widma ze snu

udręczone cierpieniem.

 

Szpalty fruwających gazet niczym łopoczące ptaki lepiące się do skroni…

 

(Włodzimierz Zastawniak, 2024-04-18)

 

 

 

Edytowane przez Arsis (wyświetl historię edycji)

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @Berenika97 ... świat bez korzeni ...   a jednak żyje kochają się zabijają    ktoś kiedyś ...   jedna śmierć dramat  tysiące statystyka   spalony obraz rzeźba sławna  ogromna strata dla ludzkości  chore umierające dziecko  skladka społeczności na leczenie    taki świat  ... Jak w sam raz jechałem Emili Plater    Pozdrawiam serdecznie Miłego dnia 
    • @Anastazja1 Być może bajki, na których słabiej się znam, jak prawie każda komedia romantyczna kończy się tam, gdzie dopiero sprawa się zaczyna :)) 
    • @Poet Ka     Poe.   Twoje rozróżnienie dobrze dotyka dwóch kierunków w których ten fantom się rozsuwa . ale w samym tekście nie zatrzymuje się on wystarczająco dlugo , żeby stać się ani formą, ani rozproszeniem.     raczej przechodzi między tymi stanami zanim zdążą sie nazwać i może dlatego nie chodzi o dwa typy fantomu  tylko o brak miejsca, w którym mógłby się na chwilę zdefiniować.   co o tym myślisz?      
    • @Migrena   1.fantom, który ma formę   2.fantom rozproszony, rozpuszczony, odbity   -w pierwszym przypadku nieistnienie materializuje się przez pragnienie   -w drugim fantom to rozproszenie   *raz w pamięci po poprzednich "wcieleniach- wersjach"   *dwa w wyniku braku możliwości zlokalizowania i zwizualizowania prawdziwego obiektu 
    • @Alicja_Wysocka   Alu.   zgadzam się z Tobą oczywiście.   fantomowi drapieżnicy.   ludzie którzy udają innych ludzi.   prężą muskuły których nie mają.   ale jest maj.   trochę nie taki.   za bardzo nie taki.   ale to maj.   to ja dla Ciebie słoneczka majowego.......   i tych zapachów majowych......   wszystkiego dużo:)       @Poet Ka   jak najbardziej 
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...