Patron zakonów rycerskich walczy z depresją

[Bożena De-Tre]

Patron zakonów rycerskich walczy z depresją

Imię dostał po dziadku
Szczęśliwie

Jak on od zawsze w gwiazdy spoglądał
Szukał siebie w nich

Ich wspólne wieczory pamiętał dobrze,
Gdy w niebo patrzyli niezdarnie

I milczał dziadek, i milczał on.

Uczył się wtedy, jak być Jakubem,
bo przecież Jakub imieniem męskim jest.

Obrazki z dawnych lat (gdy wszystko było magią)
___
Dziś w niebo patrzy sam

Nie ma przypadków – jak mawiał dziadek.
Zamyka oczy, szuka swej gwiazdy, spogląda w niebo
Znowu jest sam.

Kiedy się lękasz, spoglądaj w gwiazdy – słyszy ten ciepły głos.

Czasem chowają się za chmurami. Musisz zrozumieć. Wierz i pamiętaj. Może wciąż gdzieś tam są.
 

Nie ma przypadków.
Tych gwiazd już nie ma. Zgasły i spadły. I milczy świat.

Dziś niebo inne ma konstelacje, inne wibracje. To inny świat.
Tęskniący tęsknią – zostały troski i medytacje…

___

Kolejna doba. Kolejny czips zapodziany w pościeli.
Mózg wydaje komendy: Siedź i nie ruszaj się.
Nie ty wybierałeś.

Musisz dać sobie prawo do błędów. Prawo do życia. Do odpoczynku
– Tak zawsze dziadek grzmiał – i wtedy milknął, i patrzył w gwiazdy…

Jakubie, czas wyjść z tej pościeli.
Czas wstać, Jakubie uprzywilejowany.
Mówię ci wstań.

 

Już wiedział… usłyszał gwiazdy blask.