Ballada stricte monetarna

[Antoni Leszczyc]

To było gdzieś przed pierwszą.
Ja jadłem bułkę z dżemem,
gdy przyszedł facet z teczką
i jej wyposażeniem.

Patrzę na delikwenta,
co do mnie wpadł z wizytą:
wzrok smutny, gęba mętna...
Poznałem: akwizytor!

Wpuściłem. Stanął smętnie
i oparł się o ścianę,
po czem pogmerał w teczce
i zaczął sprzedawanie.

Chciał wcisnąć mi żyletkę,
nóż fiński, ruską szpadę,
brzytwę i hak na wędkę
za setek pięć z okładem.

Bym kupić miał ochotę,
chciał zagrać mi hymn brzytwą,
lecz się rozpędził trochę
i się wykrwawił brzydko.

Uprzątnąłem go prędko:
pod główkę dałem ręcznik,
otarłem krew chusteczką
i wziąłem się do teczki.

A w teczce był z Chin haszysz,
laptop, klucz od Toyoty,
bilet na letnie wczasy
i sześć tysięcy złotych.

* * *

I już jest sprawą jasną,
i już, Panowie, wiecie,
czemu się z taką pasją
wciąż pisze o żylecie.

Z takich praktyk się śmieję!
Zwalczam takie ladaco!

(I mam, psia mać, nadzieję,
że za to mi zapłacą.)

[V 2005]

[e-m-e-m]

Daremne żale - próżny trud
już w totka wygrać prościej.
Lecz wierszyk - Panie - istny cud,
jak słowo cud ten głoście.

[Antoni Leszczyc]

Rzeknę, że jako druga pointa
wiersz ten Asnyka się pałętał!

Ale ja jeszcze znajdę drogę,
jak wierszy mych nie spotka wzięcie:
w historii bieg przejdę sposobem,
dam je muzeom w testamencie ;)