Melodia tej jednej miłości - odwaga
-
Ostatnio w Warsztacie
-
Berenika97 13 573
Niewiasto?
Czyli kto? Błędnie - czyli ta, co nic nie wie? Czy po starosłowiańsku - ta, o której nic się nie wie?
:)Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.
0
-
-
Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach
-
- 64 odpowiedzi
- 1 200 wyświetleń
-
- 32 odpowiedzi
- 840 wyświetleń
-
- 28 odpowiedzi
- 568 wyświetleń
-
- 28 odpowiedzi
- 514 wyświetleń
-
- 27 odpowiedzi
- 475 wyświetleń
-
-
Zarejestruj się. To bardzo proste!
Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.
-
Ostatnio dodane
-
-
Ostatnie komentarze
-
Przez Berenika97 · Opublikowano
@Benjamin Artur Piękna metafora lata i jesieni jako dwóch przeciwstawnych trybów przeżywania - natchnienia i nostalgii, wiersza i prozy. Obraz furtki zostawianej dla kogoś, kto nie wróci, jest bardzo emocjonalny. Podoba mi się ta forma pytań retorycznych, które nadają całości rytm niepokoju. Bardzo podoba mi się. :) Pozdrawiam. :) -
Przez _M_arianna_ · Opublikowano
A daje i Nil: bulwy by w Lublinie - jada. Łoi co kanar - grule - welur gra na kocioł. Iks, ul, kanon, a pyry - rypano na kluski. Stare, Ibo: kartofle elf o trak obiera...ts. Ziemniaki, Kain - me, Izy... I na prażynki - pi(ę)kny żar, pani. A na puure - żeru - u pana. -
Przez Berenika97 · Opublikowano
@Gosława Wiersz czyta się trochę jak kadr z mrocznego filmu - zaczyna się od szerokiego planu, by na końcu uderzyć ostrym zbliżeniem. Pierwsza strofa angażuje zmysły - sprawia, że leśna przestrzeń staje się gęsta i niemal namacalna. Natura jest tu spokojna, ale podszyta subtelnym niepokojem. W drugiej części krajobraz zaczyna jednak ożywać, a las staje się drapieżny. Świetny jest ten moment przejścia od kontemplacji przyrody do brutalnej, surowej fizyczności. Jeżyny raniące łydki i krew spływająca wzdłuż palców wyrywają z onirycznego klimatu do ciała i bólu. Natomiast puenta - słowo - "zliż" wszystko zmienia. Z ładnego obrazka natury w niezwykle intymną interakcję, bo w tym gęstym lesie nie jet się samym. Niezwykle plastyczny, gęsty od emocji i po prostu świetnie napisany wiersz. Zostawia z poczuciem fascynującego dyskomfortu. -
Przez Charismafilos · Opublikowano
Na Grochowie mieszkał sobie Roch Miał on prasę, którą łuskał groch Aż tu prasa się zepsuła Grochem Rocha w twarz opluła No mój Rochu! Przy robocie nie bądź śpioch! @Annie @jan_komułzykant koszerne teraz? ;) -
Przez Berenika97 · Opublikowano
@Radosław Ładna metafora, ale struna, którą się przeciąga za mocno, w końcu pęka. :)
-
-
Najczęściej komentowane
-
_Resized_20260530_200820.thumb.jpeg.2b87f05d796429cd801df0322039767a.jpeg)
.thumb.jpg.b66daf18cc3b5c3903dff7073373af8f.jpg)
-
Wiersze znanych
-
Najpopularniejsze utwory
-
Najpopularniejsze zbiory
-
Inne
Rekomendowane odpowiedzi
Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto
Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.
Zarejestruj nowe konto
Załóż nowe konto. To bardzo proste!
Zarejestruj sięZaloguj się
Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.
Zaloguj się