Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano (edytowane)

Janko"Muzykancie"... ale śliczny komentarz.! i nutki, które kieeedyś umiałam czytać i pisać, dodatkowo strofka o kolorze nieba, że ważny, tak jest, bardzo ważny.!. kocham błękity

ze wszystkimi jego tonacjami, plus jakieś baranki dla ozdoby.

Bardzo dziękuję za zatrzymanie się u mnie, dyg... :)

 

 

 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Kieeedyś tak.

Edytowane przez Nata_Kruk (wyświetl historię edycji)
Opublikowano (edytowane)

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Nieee, czas pokaże w życiu... :) a zegar i tak szwęda się zawsze obok... ;)

Jak miło, że komentujesz. Dziękuję za wizytę.

 

 

@Rafael Marius  

Zgadzam się z Twoimi słowami, ciepło powinno łączyć ludzi, a nie dzielić.  Basowa..? no proszę... :)

Dziękuję za słowa pod...

 

Panowie, pozdrawiam już z Nowym Rokiem i zdrowia życzę.

Edytowane przez Nata_Kruk (wyświetl historię edycji)
Opublikowano

już spod stołu pozbierano wszystkie nutki

ktoś tonacje bemolowe palcem brzdąka

nagle przestał dźwięk wibruje wpada w uszy

trzeba działać jakby mówił zacząć sprzątać

 

z Nowym Rokiem dwa kolory najważniejsze

biel i czerwień łopoczące dziś na wietrze

piołun z ziemi  wiatr ze wschodu hen poniesie

tam gdzie życie spokojniejsze ponoć lepsze

 

smutno 

Opublikowano (edytowane)

@Moona ... @Magda1973 ... @MIROSŁAW C. ... dziękuję za zatrzymanie się u mnie...  :)

 

 

 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

@Jacek_Suchowicz ... Jacku, dziękuję za strofki...  :)

 

szukam muzy nawet wtedy gdy nad głową,
linie wiszą, ponad nimi trzepot skrzydeł,
lecz gdy w nutki się zamienią, nagle brzdąkam, 
ale C - dur, gdzieś przy domu, niekrzykliwe.

                                               

biel z czerwienią niechaj zdobi dzień zwyczajny,
bajcle z piasku baby lepią, krzyk się niesie.
ponad parkiem dżdżystość nieba, jak kotarę,
błękit z tęczą wszystkim ludziom porozwiesza. 


... dla rozgonienia smutku... :)

 

Życzę dobrego Nowego Roku.

 

Edytowane przez Nata_Kruk (wyświetl historię edycji)
Opublikowano (edytowane)

@Starzec ... bardzo dobrze wyczułeś, pozytywne 'zabarwienie' jest tylko na końcu,  reszta chropowata, jak to, co wokół. Pomysł już dawno grał mi w głowie - pięciolinia - ale celowo dałam nieco techniczny tytuł, który może być 'dodatkową' interpretacją. Nie chciałam.. druty..

jak wielu ludzi potocznie mówi, a poza tym, mam sporo 'dziwnych' zdjęć, które podpowiadają mi

tytuł, albo treść.
Bardzo dziękuję za zostawione słowa.

 

 

@A-typowa-b .... @beta_b ... @Leszczym ... dziękuję za czytanie.

 

Drodzy Goście.. ślę Noworoczne, pozytywne pozdrowienie.

Edytowane przez Nata_Kruk (wyświetl historię edycji)

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @Migrena   Niezwykle poruszający, intymny zapis znikania. Ten wiersz brzmi jak pożegnanie ze światem fizycznym na rzecz czystego czucia. Metafora sekund ślizgających się jak szkło bez krawędzi – świetna!  Piękna, minimalistyczna metafizyka
    • @Łukasz Jurczyk   Narrator jako profesjonalny żołnierz wie, że jego życie to ciągły „marsz” , z którego nie może zrezygnować. „Zostań - i idź” - każe kobiecie zostać (dla jej bezpieczeństwa, bo „dalej będzie źle”), ale sam musi iść dalej. Jest rozdarty między życiem osobistym a bezwzględnym posłuszeństwem. Gdy kobieta oznajmia ciążę, on zamiast radości czuje lęk. Nie pyta kto jest ojcem - słowa „czy to mój grzech, czy spadek po tamtym” sugerują skomplikowaną przeszłość. Ale nie czuje się ojcem. Zostawia złoto ( łupy wojenne) - ono staje się substytutem uczuć i słów, których żołnierz po prostu „nie ma już żadnych”. To obraz męskiej bezradności emocjonalnej. Odprowadza go „tylko pies” - to podkreśla samotność bohatera i rozpad ludzkich więzi. Narrator ma świadomość, że zrobił źle - ma traumę. Ale nie może już tego naprawić. Jego osobista tragedia zderza się z obojętnością wojska. Wojna odczłowiecza i zmusza go i innych do ukrywania własnego bólu.   Bardzo ludzka i poruszająca część!   Kiedyś ono zapyta - dlaczego ojciec potrafił tylko iść.  
    • @FaLcorN na loda poszłam :)
    • Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

        @LessLove :) Tak, negacjonizm destrukcyjny jest zły bez względu, po której stronie tzw. barykady się znajduje, bo wierzący, którzy z poczuciem wyższości patrzą na ateistów też są na złej drodze. Są też wierzący, którzy zwalczają innych wierzących, ogniem i mieczem. Wystarczy, że inaczej nazywają Boga i troszkę inne atrybuty mu dodają.  A przecież można się pięknie różnić i kochać :) Również serdeczne pozdrowienia :)        
    • @viola arvensis Ojej Viola, różnie ze mną jest. Jestem właściwie od 5 lat nadproducentem tego forum. Ale ja wiesz z wydawnictwami mam kłopot. Czasem coś może mi się uda, a czasem kicha. Te teksty które w moim autorskim przekonaniu wyszły mi najlepiej okazywały się na forum wcale nie najlepsze. Jestem paradoksalny trochę, bo robię tą swoją nadprodukcję, a chciałbym jeden dobry wiersz i skończone. I zrobione. I laba. Wiesz jestem paradoksalny o tyle, że nie wiem może i napisałem coś dobrego, trochę tego nie wiem, a może chciałbym Majteczki w kropeczki :)) Wiem to zabawne, ale wiesz zielone oczy Zenka i o to jest robota :)) Zaraz idę pożegnać poważny świat możliwie najprościej jak potrafię czyli na piwo do baru :)) Pzdr. M. 
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...