Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano (edytowane)

granice nie istnieją 

Wieczne Niebo doprowadziło 

Mongołów pod Legnicę 

a kiedyś Królestwo Polskie zatrzymał

dopiero Dniestr 

 

stukają obcasy wnuków Kim Ir Sena

bracia kwasu chlebowego i wódki

wyrabiają ozdobne łańcuchy 

sprawdzając naszą czujność 

 

nie uderzą w niewojskowy cel

poprzez żywą tarczę

Żydzi wydłubują z palestyńskiej ziemi

jej ostatnich rycerzy 

skrzypi powersalska i późniejsza

niesprawiedliwość 

 

Europę w pułapce tektonicznej

wciska pod wodę płyta afrykańska

część naprężenia przejmują

Alpy i Karpaty 

 

tonie 

 

wielkość narodu kwitnie

w pierwotnej umysłowości 

zdobył podbił zwyciężył 

 

nieuniknioność świata

odrodzi znów 

 

życie 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Edytowane przez Somalija (wyświetl historię edycji)
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Brawo, ja też odpoczywam... Nic nie robię. Córka szykuje się ma Sylwestra, synuś na komputerze gra w głupoty a ja coś tam ugotowałam, trochę poćwiczyłam i odpoczywam...

Nie bardzo, bo hitlerowcy mieli inną religię, stworzoną na ich potrzeby. Ale Krzyżacy już bardziej. Myślę o tym wszystkim... a Ty będąc Patestyńczykiem chciałbyś dla swojego narodu niepodległości? 

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Jak Ty sobie to ładnie tłumaczysz.

Gdybym był Palestyńczykiem to zrobiłbym wszystko, żeby odizolować się od terrorystów.

Rozumiem więc, że Twoim zdaniem atak Palestyny był uzasadniony?

Opublikowano

@Tectosmith @Tectosmith Nie tłumaczę sobie ładnie, to była trochę inna filozofia... Atak palestyński, był błędem, wszyscy za to zapłacimy...

Nie jestem antyżydowska, wiele się od Żydów nauczyłam, zwłaszcza myślenia... 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

O rany... chyba się wybiorę na rower, bo mi wstyd tak leżeć...

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Na pewno płaci za to Palestyna i zapłaci jeszcze więcej. A błędem byłoby napisać Patestyna, natomiast atak planowany od lat to con najmniej zbrodnia. Warto pamiętać kto pierwszy wytoczył rakiety z magazynów.

No tutaj sprawiasz wręcz odwrotne wrażenie, ale ten antysemityzm to już można powiedzieć, że Polskie dziedzictwo narodowe.

Opublikowano

@Somalija na Gran Canarii jestem, polecam dla dzieci, no wiele atrakcji dla małych :) piję kawkę :) dzisiaj zwiedzałam swoje miasteczko, a jutro mam wycieczkę dookoła wyspy :) bardzo mi się tu podoba, zwłaszcza plaża, gdzie można uprawiać nudyzm :)

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się



  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @iwonaroma No i tak to czasem bywa z czasem. A niech tam sobie zostanie w wierszach.  Iwono, bardzo gustownie spięłaś słowem jak broszką, winszuję :) A huśtawka wytrzyma?
    • @Arsis    piękno, smutek, symbol,   forma graficzna - która mi się podoba    i tak zwane lśnienie (promyk - idąc za L.M.Montgomery)  
    • @Gra-Budzi-ka Oj,

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      jakie fajne! 
    • @Poezja to życie   oby perfekcyjnie zabijał ! I bezboleśnie

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      pozdrawiam !
    • Przechodzą cicho, mając przeszklone spojrzenia. W przedpokoju. W pokoju. W noc ciemną i tkliwą. W noc majową. W pełną szumiących liści, pełną drzew, gałęzi, podziemnych korzeni.   I w tę noc podążają moje złudy, widma… Te moje odwieczne i wciąż milczące od lat pięćdziesięciu chore iluminacje.   Przepoczwarzają się. To znów nieruchomieją. Ale są. I płyną naprzeciw obłokom bez-szepnie. Albo szepczą jak wiatr na przekór milczenia. Albo stwarzają się od początku. I znowu. I wiecznie…   Dręczy mnie ta struna. Zaciska się coraz ciaśniej.   W bolesnym skowycie powolnego rozpadu.   W progu uchylonych drzwi leży zakurzone truchło jakiegoś ptaka. Szkielet obsypany piórami. I ten szkielet podobny raczej do szkieletu człowieka, lecz z białą podłużną czaszką i z otwartym w jakimś zastygłym grymasie dziobem.   I z czarnymi oczodołami niewidzącej śmierci. Tej samej, która naznaczyła spojrzenia mojej matki i ojca, kiedy ich oczy wyrastały z czarnej, błotnistej, mokrej od deszczu ziemi. Wyrastały jak kiełkujące pąki jakiejś melancholii spomiędzy kwiatów białych chryzantem.   A więc rozbił się przed wiekami ten ptak, nie-ptak.   Roztrzaskał w koszącym locie. W gazetach pisano wtedy: to było samobójstwo.   (Włodzimierz Zastawniak, 2026-05-05)      
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...