Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

lot nad

Agnieszka_Gruszko
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Agnieszka_Gruszko

Agnieszka_Gruszko

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

omijam drapieżne krzesło
łukiem twojej dłoni
cudownie boskim kiedyś
niepojętym długo
wynagrodzisz wysiłek
pielgrzymki do drzwi

witam cię
próg mój jest zaszczycony
deszczem na twoich butach
omijaniem prawdy
i kotem ukrytym za szafą
jestem ikoną najmniejszą
trójdzielną doskonałością
czerwoną zapałką z celi
w której za zimno, by umrzeć

wzburzone wody dywanu
falując prowadzą do szklanej
do szyby która mnie oddziela
i moje milczenie od świata
pod paznokciami mięso
zaszyte pocałunkiem
wprost w słone usta brutalnie
odarte bez oddechu

i powiem to także dzisiaj:
jak miło że o mnie pamiętasz
jak dobrze, że jeszcze mnie słyszysz
pół- boski mokry człowieku
że jeszcze cię dzisiaj nie przeklnę
że światło jest dzisiaj zbyt jasne
że mieszkam w kukułczym gnieździe
gdzie lot zaraził mnie czasem


Wiersz przeniesiony do działu Poezja - Forum dla początkujących poetów.

MODERATOR

umbra

umbra

Opublikowano
Opublikowano

Wiersz przeniesiony do działu Poezja - Forum dla początkujących poetów.

MODERATOR


człowieku- myśl
zanim cokolwiek wystukasz na klawietach
bo mnie się smutnom robi gdy czytam takie kometaże


AGA
poczułem się jak tańczący z winds ami
+4u

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy

  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • wiedźma
      POROZMAWIAJMY / Tobie

      Przez wiedźma · Opublikowano

      @LessLove To cudowny wiersz napisany językiem mistyków i kochanka jednocześnie.  Nie ma wstydu - jest " bez wstydu i winy " . Porusza fraza słów, których nie ma  i piękna pantonima. Siedmiokrotnie pojawia się słowo " chcę " powtarzanie jak mantra.  Odczyt całości przepełniony jest pragnieniem duchowego połączenia dusz z nutką cielesnosci. Dla mnie to erotyk na poziomie duszy, to pragnienie zjednoczenia się na poziomie istnienia.  Niesamowite wrażenie robi porównanie do aktu stworzenia świata. To jest święte. Podmiot pragnie  połączenia przez śmierć i ponowne narodzenie  jako jedno ciało. To ma się dziać poza czasem w " za krótkiej nocy " . Frazy " pić wodę zycia" , " pić bez końca Ciebie" , " dotykać wargi miłością drugie pożądaniem " to bardzo cielesne i fizyczne pragnienie, głód drugiej osoby, w której chce się utonąć.  W tym odczycie  ostatnia zwrotka wprowadza cierpienie. Kiedy przyjdzie świt wszystko się skończy i zostanie tylko tęsknota,  dlatego pojawia się wers" rozmawiajmy długo w pięknej pantonimie" - zostaną tylko słowa.  Jeśli chodzi o inne odczyty to dołączam do słów @Benjamin Artur.     W kontekście relacji Bóg- człowiek, wszechświat to pragnienie tego, by doświadczyć całym sobą.  To prośbą o mistyczne zjednoczenie. Podmiot chcę kochać tak, jak Bóg kocha świat.  Niesamowite wrażenie- to święta miłość.    Dla mnie to także wiersz, który można odczytać z poziomu Poeta- Muza . Tu jako puentę odczytuję, że po napisaniu dzieła  zostaje tylko pustka i tęsknota za kolejnym.  W innym poziomie odbieram go także jako wiersz o stracie. Tu " zatrzymać czas" oznacza zatrzymać ostatni moment , " chcę przypomnieć sobie pokolenie Adama " oznacza , że chcę wrócić do początku nas.  Dla  mnie to też wiersz o sobie samym. To swojego rodzaju powrót  do niewinnosci - " bądźmy winni niewiedzy.. takimi nas stworzył .  To takze powrót do pragnienia.  Widzę tu także akceptację siebie i odzyskanie własnego " ja" .  Wiersz poruszył moje zmysły w wielu poziomach.  Dziękuję     
    • Tadeusz Koch
      Razem

      Przez Tadeusz Koch · Opublikowano

      Razem     Podaj mi dłoń, dalszą drogę przejdźmy razem, niech każdy wspólny krok pewniejszym się stanie. To, co nieznane, niech będzie drogowskazem, a cicha nadzieja: jak pierwsze świtanie.   Spójrz na to drzewo, co do nieba zmierza: zanim koroną obłoków dotknie w górze, cierpliwie ziemi swe korzenie powierza, by stać mocno, kiedy wokół szaleją burze.   Wielkie marzenia nie rosną w pośpiechu, buduje je spokój, co w sercach dojrzewa. W prostym geście i w serdecznym uśmiechu trwały fundament swą siłę zasiewa.   Zróbmy ten pierwszy krok: odważny, choć mały, zbudujmy grunt mocny, co przetrwa przez lata. By sięgnąć nieba, jak ten dąb dojrzały, idąc ramię w ramię przez wszystkie dni świata.
    • Benjamin Artur
      Być może

      Przez Benjamin Artur · Opublikowano

      Od kiedy morze? Być może, mój Boże.   Od kiedy?   Od wczoraj mowa. Namowa się chowa jak sowa.   Od wczoraj?   A dzisiaj? Czy będzie, kto będzie i wszędzie?   A dzisiaj?   Nie będzie, nie wszędzie jest w błędzie.   Nie będzie.   A jutro nastanie. Czy jutro zostanie?   I będzie coś jutro? Czy futro...   A będzie.   A będzie.   Ła-będzie.
    • Sylwester_Lasota
      Ara ta Tatara / Rata tura, żaru Tatar / Mantra, żart nam

      Przez Sylwester_Lasota · Opublikowano

      A Tatara rata ta.   A tom przywalił i lawy z RP mota.   Traki i lato rakietowe Ewo te. Ikar o talii kart.    
    • jan_komułzykant
      Ara ta Tatara / Rata tura, żaru Tatar / Mantra, żart nam

      Przez jan_komułzykant · Opublikowano

      Eli... aby raz ara. Za to ta zaraza ryba ile?   MO Tatarzyna pałami (kimał), a pany z rat atom.

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...