Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Jaki sens ?

Monia
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Monia

Monia

Opublikowano
Opublikowano (edytowane)

Z cyklu wyciągnięte "z szuflady" cz.XIX

 

komnata tajemnic

klucz do niej

wyrzucony

 

jaki sens znajdować go

gdy tamta rzeczywistość 

nieistotna

 

zasłona milczenia

w dół

czystka wojen brak

 

błędna ścieżka zaciera się 

fatamorgana

odetchnięcie z ulgą

Edytowane przez Monia (wyświetl historię edycji)
6
duszka

duszka

Opublikowano
Opublikowano

@Monia Czyżby sensem i celem było to milczące uspokojenie, ta ulga - po zatarciu "błędnej ścieżki"..? W Twoim wierszu nie potrafię rozpoznać jednoznacznej odpowiedzi, ale na pewno zatrzymje on i daje do myślenia. Pozdrawiam :)

1
Tectosmith

Tectosmith

Opublikowano
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Proponuję zamienić nieco szyk:

"komnata talemnic

klucz do niej

wyrzucony"

Dlaczego? Oryginalny szyk sugeruje, że klucz jest wrzucony do samej komnaty a jeśli dobrze zrozumiałem to chodzi o klucz od tej właśnie komnaty gdzieś tam wyrzucony.

A dalej jest w porządku i zrozumiale. Fajny wiersz.

Pozdrawiam.

1
Monia

Monia

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

@et cetera Dzięki za zwrócenie uwagi w pewnym sensie pozdro ;)

@duszka Tak i nie w pewnym sensie,ale to już decyzja czytelnika jak będzie to rozumował pozdro ;)

@Tectosmith Dzięki za sugestię pozdrawiam;)

@Waldemar_Talar_Talar Dzięki bardzo pozdro ;)

@Rafael Marius Ta "błędna ścieżka" to szczerość,która nie zawsze jest wskazana,choć mimo wszystko chyba powinna nawet ta najgorsza pozdrawiam ;)

1

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Poezja to życie
      Myśli i słowa

      Przez Poezja to życie · Opublikowano

      Myśli i słowa  Nienazwane    W plątaninie czasu  Gubią się    I już nie wracają  Do wymyślonych snów   Chcesz to usłyszeć znów? 
    • vioara stelelor
      Navigare necesse est

      Przez vioara stelelor · Opublikowano

      Powoli uczę się płynąć przez szalone prądy, gorętsze od mojej krwi wiosennej; to wcale nie takie trudne, gdy dogaduję się sam ze sobą, uwolniony wreszcie z kropki na końcu zdania, które usiłowało mnie wyrzucić na brzeg.   A jednak ono nadal się pisze, jak ja, w objęciach orkanów, gdy są dla mnie czułe, bo wiedzą że się ich nie lękam. Między jednym a drugim załamaniem fali, dotykają mnie niewyobrażalnie i niosą w strzelisty sen.   Nie schładzaj mi głowy, nie nakładaj gasidła na płomień - ja trzymam ster pewną dłonią. Znam na tym oceanie każde odbicie nieboskłonu, burzliwe i słoneczne. Pamiętam. I odtwarzam na nieugaszonych mapach.   Siedzisz na plaży, troskliwie pogodna; przesypujesz beztrosko z ręki do ręki piasek, pozornie ciepły, a jednak obojętny; wypatrujesz pierwszych znaków sztormu - nie wiesz, czy uciec, czy czekać.   Pojawiam się wtedy przy tobie, nasycony, mokry od setek bryz. Odprowadzam cię do domu, w bezpieczny krąg światła, by opowiedzieć tkliwą baśń z pereł i korali. Wieszam na twojej szyi kryształowe wisiorki. Rano przynoszę do łóżka śniadanie i spokój.   Więcej nie potrzebujesz, a ja jestem dokładnie w tym miejscu, w którym chcę być, by oddychać głębią abisalu, całować ognie świętego Elma, a później powracać najwierniej.   Na moim ramieniu jarzysz się Ty - surowy, miłosny ex libris.
    • Alicja_Wysocka
      Wyjście

      Przez Alicja_Wysocka · Opublikowano

      @Pisarzowiczka  Zostaję z refleksją: jak bardzo czasem potrzebujemy wyjść z siebie, żeby naprawdę do siebie wrócić :)
    • Alicja_Wysocka
      Takie nic

      Przez Alicja_Wysocka · Opublikowano

      @Werka1987Jakie nicnierobienie? Zmywanie podłogi, gotowanie, mycie garów, pranie.  A przy zasypianiu - czego jeszcze nie zrobiłam :)
    • Alicja_Wysocka
      w pół słowa

      Przez Alicja_Wysocka · Opublikowano

      @Gosława To bardzo przejmujący wiersz o bólu, który nie krzyczy, tylko sączy się między wersami. Uderza mnie to odwrócenie, że łatwiejsza wydaje się tęsknota za nieobecną matką niż mierzenie się z emocjonalnym chłodem tej, która jest.   Też zapis głębokiej rany odrzucenia i jednocześnie rozpaczliwej potrzeby bliskości. Bardzo poruszający tekst, który długo nie puszcza.

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...