Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Obudzić dzień

Adam Zębala
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Adam Zębala

Adam Zębala

Opublikowano
Opublikowano

Potykać się w ciemności

i dobijać od ściany,

ciemność i cisza 

zawsze razem. 

 

Światła nikt nie zaświeci, 

zorientujesz się gdzie jesteś,

licząc tylko na siebie. 

 

Wyostrzony słuch prowadzi Ciebie, 

będąc sam słyszysz tylko

bicie swojego serca

i głos własnych myśli.

 

Posłuchaj co mówią inne głosy

odsłoń odrobinę  nieba,

może kiedyś obudzi się

śpiący od dawna dzień.

4

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy

  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Waldemar_Talar_Talar
      Szmaragdowe oczy

      Przez Waldemar_Talar_Talar · Opublikowano

      Witaj  - lubię takie wiersze - czyta się je z przyjemnością -                                                                                                         Pzdr.                                                     
    • Waldemar_Talar_Talar
      Serce poety

      Przez Waldemar_Talar_Talar · Opublikowano

      Witaj - ci co piszą wiersze mają serca które rozumieją co to jest poezja - udany wiersz -                                                                                                                                                       Pzdr.
    • Waldemar_Talar_Talar
      Na uczuciach się nie znam…

      Przez Waldemar_Talar_Talar · Opublikowano

      Witaj - tylko pochwalić mi wypada -                                                                     Pzdr.
    • Andreapaolo
      RZEKA NIESPEŁNIONYCH NADZIEI

      Przez Andreapaolo · Opublikowano

      Ta rzeka szumi już tysiąc lat Nad jej brzegiem Spotykają się wszyscy wędrowcy. Wszyscy żyją jej życiem, Śledzą jej toń. Ona wciąż prze naprzód niewzruszona prośbami. Nikt nie wie skąd się wzięła, czy jest wieczna. Czekają aż przeminie. Codziennie palą ogniska grzeją przemarznięte ręce. Codziennie spoglądają na drugi brzeg na którym jest ciągle lato. Tak czekają już tysiąc lat. Mogiły tych co nie dożyli porastają trawą. Wielu próbowało odejść, ale wrócili wszyscy. Kto raz ją ujrzał nie potrafi zapomnieć. Czasami gdy z przeciwnego brzegu powieje wiatr, przyniesie woń ambry, słoneczną poświatę. Kiedy czarowne dźwięki rozbudzą ciszę podnoszą się zarośnięte twarze. W obłąkanych oczach pojawia się uśmiech. Ci co zapomnieli znów pamiętają po co tu przyszli. Co wieczór niebo osnuwa się dymem ciszę zakłóca pieśń ,skarga. Jak wilk do księżyca żali się człowiek. Nad ranem snują się po brzegu. Kopią mogiły tym co odeszli nocą. Spoglądają na tych co właśnie nadchodzą aby przekroczyć rzekę. Nie odradzają ,nie mogą. Nie chcą zostać tu sami. Próbowali zbudować most. Czekaja na pomoc z tamtego brzegu, Czekają na śmierć.  
    • Waldemar_Talar_Talar
      Na nowe jutro

      Przez Waldemar_Talar_Talar · Opublikowano

      Witaj - Jeśli miłość ma ostatnie słowo – pozwól, Boże, utkać z niej nowe jutro. - piękna prośba - wiersz też na tak -                                                                                                            Pzdr.słonecznie. 

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...