Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

@Nata_Kruk  Także dziękuję :)

 

Zdarza mi się to bardzo często,

że strofka sama się napisze

potrafi zbudzić w środku nocy

zamykam pomysł w brudnopisie

 

zapalam światło, zapisuję

inaczej nic nie zapamiętam

i rankiem robię awanturę

kiedy nie zgadza się inwentarz

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Opublikowano

@Nata_Kruk Jeżeli już decydujesz się na jakieś rymy to warto by było być w tym konsekwentnym. Pierwsza strofa ABCB, druga w ogóle a trzecia ABCC. Tylko pogratulować.

Nie będę się pastwił nad: "wysycha" "wzdycha", sama sobie oceń.

W treść nie wnikam. Każdy temat jest dobry do pisania. Ważne, żeby się przyjął.

Pozdrawiam.

Opublikowano

@Nata_Kruk

   Mm, "(...) i poszło (...)" całkiem dobrze

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

. Chociaż ilością głosek w wersach "operujesz" całkiem swobodnie . Wprowadziłbym tylko wielkie litery i interpunkcję jako dopełnienie poetyckiego obrazu .

   Serdeczne pozdrowienia.

Opublikowano

Tectosmith... dzięki za "gratulacje", biorę rymy na tzw. "czuja".. wysycha- wzdycha, wiem, taki sobie,

ale spieszyłam się (to nie usprawiedliwienie) i chciałam koniecznie dzisiaj wrzucić.

 

 

Corleone11... interpunkcję, możliwe, że masz rację, bo w domu na szybkiego próbowałam z 'nią', a dałam bez...

Dzięki za... całkiem swobodne... :)

 

Pozdrawiam Panów.

 

 

Opublikowano (edytowane)

'tańcząca poezjo'... da się zmienić... :) że czułe, z tym chyba się zgodzę.

Pisanie na poczekaniu podobno nie popłaca, ale czasami wyrwą się słowa z myśli i leci...

Muszę go troszkę dopracować, próbowałam wczoraj na szybkiego, ale niewiele to dało..... dzisiaj spróbuję. Dziękuję za wizytę, także Tobie, najlepsze pozdrowienie.

 

MiauczenieOwies... Tymczasem... Rafaelu Marius... Marianno oraz Waldku T...

Tectosmith... Jacek Suchowicz... wszystkim dziękuję bardzo za chwilkę pod....

Was także pozdrawiam.

 

 

 

Edytowane przez Nata_Kruk (wyświetl historię edycji)
  • Nata_Kruk zmienił(a) tytuł na Piórko i żalki

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

        @Poet Ka  miejmy nadzieję :)    
    • @iwonaroma może ktoś tu jeszcze wejdzie, przeczyta i wstawi:)
    • Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

        @Poet Ka Nie umiem :( Może ktoś pomoże? ...  
    • Wiesz, usiadłem znowu do pisania. Na stole pusta kartka. Długopis lezący obok… Nie. Nie tak. Od początku. Pod palcami klawiatura. W mżącym niebieskawym blaskiem ekranie niezapisana treść…   Co mam napisać? Co?   Ty wiesz. Przecież wiesz. Wiesz, prawda?   Czyhające puste otchłanie szalejącej ciszy. Otaczają mnie. Wciągają. Skąd one napływają? Stąd? Znikąd… Znad odległych łąk. Jak szybujące ptaki. Znad łąk i pól zamarłej wegetacji. Znad pożółkłych traw… Znikąd. Znad lasu, którego horyzont ciemnieje kreską na skraju lata…   Znikąd… Znikąd…   Tak jak i mnie ciągną donikąd.   One.   Te zmory cieniste.   Bezskrzydłe zwidy. Urojone widma. Jakieś senne imaginacje…   Jesteś tu jeszcze?   Bo nie wiem już sam do kogo te słowa kieruję. Do siebie samego chyba. Bądź do nikogo. Do niczego.   W noc idą ciemną. Idę naprzeciw deszczom, kroplistym migotom gwiazd. W noc ciemną i pełną powietrza.   Wiatru, który szeleści. Który szumi i… - kto tak pięknie gra?   Skąd płyną te dźwięki?Znad minionych epok dawnego życia... Rwący nurt szumiącej w żyłach krwi. Przebija się pulsujący w uszach szum...   Więc i ja chyba sobie pójdę, wiesz?   Dokąd?   A dokądkolwiek. Dokądś. Gdzieś… Gdzieś, gdzie nic. Gdzie nic. Bądź nic. Bądź…   Mój oddech pełznie po ścianach chłodnych.   Po ścianach. Pęknięciach. Brunatnych zaciekach.   Po rurach żeliwnych. Po tej całej plątaninie martwych rur. Po tym drzewie stojącym w kącie pokoju mojego jestestwa.   Po tych odnogach, falujących pajęczynach.   Po tych płachtach drżących w powiewie.   Moje westchnienie idące poprzez mury, podłogi i szyby, których drżenie...   Których brzęk cichy błądzący niczym stłumiony w nas krzyk.   (Włodzimierz Zastawniak, 2026-05-24)      
    • @iwonaroma dziękuję

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

        a wstawiłabyś piosenkę?
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...