Historia edycji

"Horyzont –            pożeracz dni"   Horyzontu w czerwieni wieczoru,  dnia żal, tej zakrwawionej zorzy dniem w pomieraniu, porankiem ruszą śpiewy, tańce –  ruszy bal, przy dnia ponownego krwawym  powijaniu.   Wysnują się zza lasu słońca  promienie, przebudzą lękliwie żyjątka – w niskiej mgle, szum orkiestry liściowej  lasu brzmieniem rozpłynie się w życie, – dźwięk natury w tle.   Budzi się, budzi! Rozwija! – Rozkwita dzień, niepowtarzalnej historii,  jak pęk kwiatu, jednodniowy bohater,  pędzący jak cień, od wschodu do zachodu,  do końca świata.   Wieczoru starzeniem,  czerwienią zachodu, obieżyświat zmęczony, – przejrzysty i rączy, świtem poczęty,  w wieczorne sunie chłody, gdzie pożarty horyzontem,  – krwawo skończy.   Leszek Piotr Laskowski.   

Czy kopiec termitów to sztuczna górka?

Nie wiem kiedy, wiem po co, ale przyjdź po mnie nocą, bez bólu tam, dokąd chcesz, weź mnie, a jak, sama wiesz, oporu ci nie stawię, jestem gotowy…...                                      prawie.                                              

We wsi Marchewki, młodzieniec krewki smalił cholewki do rudej Ewki: „Ależ ja kocham Ewkę! Schrupię ją jak marchewkę!” Lecz nie przewidział czarnej polewki.