Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano (edytowane)

To raczej dawne opko. w formie wiersza

Odchudziłem tekst  i zmieniłem to i owo:)

 

 

 

 ––––––––––/?---------------

siedzimy przy ławie ślicznie rzeźbionej

kawałkiem gwoździa

w pulchnej rączce trzymanego

 

dzieciak rzeźbiarza widział ojca z talentem

co umie stukać gdzie trzeba


czasami puka palcem w czoło

nie czyni tego zbyt często

to skromny człowiek

po pozorach nie sądzi

 

szczególnie po wyglądzie

gdy spojrzy w lustro

przyjmie każdy widok

nie to co człowiek

zanim wybierze właściwy

 

gdzie kawa wlatuje

do spragnionej egzystencji

by makiem wypełnić

zardzewiałe czeluście


wchłaniają gorący żar

z nutką zniesmaczenia

soków trawiennych

 

rozczłonkowanie jaźni

w kwadracie zamkniętym

usilnie wybrzusza proste boki

by okrąg idealny stworzyć

 

wewnątrz pochylnia

wieńcząca stół na kółkach


inne bez stoją spokojnie

lecz bardzo im nudno

coś za niemożność czegoś


przymus lub wybór walki

by staczanie do przepaści

odkładać do jutra

 

kawa wypita do miejsca

gdzie jeszcze nie

fale źrenic lądują na podeszwach butów

gdy akurat chichot losu

w pełni podskoku


za powolne oczy

spojrzenie nie nadąża wbiec

między podłogę a podeszwę

do której opatrzność przykleiła

papier ścierny

 

jednak oddychamy z ulgą

staczaniem można sterować

zwalniać przyspieszać

nawet wjeżdżać pod prąd

na ile sił wystarczy

 

żywimy nadzieję

że za bardzo nie pogryzie

tylko skąd brać na jedzenie dla niej?

 

lecz ulga jest niestabilna

jak wariat ujeżdżający normalność

z pytajnikiem o sens

 

za oknem cholernie niespełniony świat

(z projekcji myśli zrodzony)

często wzajemne wyklucza

marzenia z możliwych dokonań

paskudna kwadratura inności

do pełnego okręgu

 

kawa prawie wypita

spodeczek wydaje odgłos ulgi

nie przytłoczony ciężarem kubka

z zawartością pragnień


wygładzone fałdy mózgu

szare komórki

wystrzeliły w siną dal kolorów

 

dziecko nadal rzeźbi realny świat

potencjalnym gwoździem do trumny

pomiędzy ziarenkami kawy

 

chaotycznie rozsypane

jeszcze bardziej przylegają do blatu


 


 

 

 

Edytowane przez Dekaos Dondi (wyświetl historię edycji)
Opublikowano (edytowane)

@Dekaos Dondi

   Po utworze poznać  wyobraźnię Autora - lub poziom otwarcia przezeń swojego umysłu na Pole Wszechwiedzy

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

.

   Trzecia zwrotka zawiera bardzo trafne spostrzeżenie  .

   - "Lekkość" i "między" zamiast "Lekość" i "miedzy";

   - nadmiar przecinków przeszkadza w czytaniu;

   - kolokwializmy "opko", "wywijasy", "No to siedzimy" i "mental" brzmią OKROPNIE !!! w utworze poetyckim - nawet jeśli napisanym w bardziej swobodnym stylu; 

   - powtórzenie w jednej strofie "czeluści"-"czeluście" jest nie do przyjęcia;

   - co oznacza zdanie: "Kawa wypita do miejsca, gdzie jeszcze nie."??;

   - ponadto wiele zbędnych słów obciąża wiersz - np. "Często wzajemnie wyklucza",  "pełnego" czy "stołu". 

   Wybacz.

   Pozdrawiam Cię serdecznie , proponując napisanie "Złudnej lekkości" od nowa (!).

 

Edytowane przez Corleone 11 (wyświetl historię edycji)
  • Dekaos Dondi zmienił(a) tytuł na Złudna lekkość ziarenek kawy
Opublikowano

@Corleone 11 ↔Dzięki

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

:)

P.S↔Co do słowa→opko. to tak uroczo brzmi. W guście mym. A nie należy do wiersza.

Kawa wypita do miejsca, gdzie jeszcze nie...

do granicy w kubku, gdzie jeszcze jest nie wypita. To zostawię:)

***

Pozdrawiam serdecznie też

***

Odchudziłem tekst o ok: 65 słów→ i przecinki→raczej nie zmieniając treści:)

Kogoś oko, wychwyci więcej różnych spraw piśmiennych.

Jednak nie mogłem przesadzać, by zachować "siebie"

Oczywiście, że gdybym był święcie przekonany, że jakiś wyraz w mym guście lub co, to bym nie poprawił. Ale tu jedynie→opko→przesadnie polubiłemj:)

Opublikowano

@Dekaos Dondi Sporo rzeczy natury psychologicznej i egzystencjalnej zawarłeś w tym tekście.W sumie kawa i jej ziarenka mogą być przenośnią dla różnych niezrozumiałych i złudnych zachowań człowieka w rzeczywistości,która go otacza pozdrawiam;)

Opublikowano (edytowane)

@Dekaos Dondi

   Dzięki za odpowiedź, Dekaos. 

   Słuszną jest uwaga, że ów skrót od "opowiadanko" nie należy do wiersza. Ale "(...) W guście mym (...)" brzmi, jak napisałem. To słowo-przedstawiciel tendencji do skracania. A Ty, jako poeta, wręcz POWINIENEŚ dbać o język. Podnosić go na wyższy poziom i wzbogacać. Mam na myśli język myśli i wypowiadania się w mowie - nie tylko w wierszach i w tekstach prozatorskich.

   Dzięki Ci wielce za "odchudzenie" wiersza - teraz brzmi lepiej. Wiersz też jest Ci wdzięczny

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

   Zaproponuję jeszcze dwie zmiany:

   - "Tylko skąd brać na jedzenie dla niej?" 

   - z ostatniej linijki usuń "stołu", jako że treść słowa "blat" jest z nim istotowo i arozerwalnie związana. 

   Serdeczne pozdrowienia .

   

Edytowane przez Corleone 11 (wyświetl historię edycji)
Opublikowano (edytowane)

@Monia ↔Dzięki:)↔Ano właśnie.

Mogą być przenośnią... słusznie zauważyłaś, czego!

Chociaż po prawdzie, sam trochę pogubiłem umysł w kwestii tego, co chciałem przekazać.  Nie wszystkie odczucia i  zapętlenia psychiki, można wypisać słowami.

Ponadto bywają granice, poza którymi, milczenie więcej zawiera, niż słowa.Pozdrawiam

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

:)

 

***

 

@Corleone 11 Hmm... :)

Niezupełnie podzielam pogląd→dbania o słowo, bo tu wkraczamy na śliską ścieżkę

tzw: gustu, co z założenia jest pojęciem→niezdefiniowanym.

Coś→poza regułą może "komuś leżeć" a z regułą→nie. I odwrotnie.

Poza tym pewne szaleństwo jest potrzebne, w różnych "innościach tekstowych"

gdyż w przeciwnym wypadku, nie powstawało by nic nowego.

Reguły ustalają ludzie, a ja też ludź.O!

Np: stosowanie dywizy w dialogach jest niezgodne z regułą, a niektórzy stosują.

I czy przez to tekst traci na wartości. No nie traci:)

No dobra kończę... bo zaczynam odlatywać... :)

Serdecznie pozdrawiam też:)

 

 

 

Edytowane przez Dekaos Dondi (wyświetl historię edycji)
Opublikowano (edytowane)

@Dekaos Dondi

   Dekaosie - chodzi o to, aby wejść na odpowiednio wysoki poziom energetyczny. Wtedy będzie Ci odpowiadać To, Co Wysokie. To zaś, co przynależy sferom niższej energii, będzie dla Ciebie akceptowalne do pewnego poziomu poniżej. Gust i wysublimowanie również są czymś, co można - ba, należy! - kształtować. Zatem o gustach też można - i tak, też należy - dyskutować. I to wbrew łacińskiej regule. Oczywiście ku górze, nie ku dołowi.

   Zwróciłeś przecież uwagę, że w "Innym spojrzeniu" sam przekraczam reguły: zarówno językowe, jak i światopoglądowe. To, czynione w sposób kulturalny, ma na celu przede wszystkim poszerzenie myślowych horyzontów Czytelników. Podniesienie Ich osobistych energii na wyższe poziomy. Rzecz jasna, chcę też cieszyć oczy, myśli i dusze estetyką.  Literacką jakością tekstu jako takiego. Logicznym więc jest, że dbałość o słowa bierze się z obu wspomnianych sfer albo źródeł - albo sfer, jeśli wolisz. 

   Zachęcam do dalszej wymiany myśli

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

   Serdeczne pozdrowienia .

    

Edytowane przez Corleone 11 (wyświetl historię edycji)

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @Jacek_Suchowicz

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      @andrew @iwonaroma dzięki:)
    • „Wolna myśl”   Pchnij umysł w ciszę — tam, gdzie myśl dojrzewa, gdzie prawda nie krzyczy, lecz cierpliwie czeka. Mówią ci, jak myśleć, jak patrzeć, jak śpiewać, jakbyś sam nie umiał odróżnić człowieka.   Nie wrzask jest siłą myśli, lecz jej ciche trwanie, gdy człowiek sam przed sobą staje bez zasłony; bo łatwo tłum prowadzić w gotowe otchłanie, trudniej ducha ocalić od mody i strony.   Namawiają, byś stał się odbiciem ich twarzy, byś uwierzył w ich słowa bez cienia zwątpienia. W twoim własnym otoczeniu sieją niepokoje, skłócając pokolenia w imię ich rządzenia.   Mówią ci: „Wierz”, jak gdyby wiara była z tłumu, jakby prawda rodziła się z liczby i z krzyku; a przecież źródło myśli nie zna ich rozumu, bo mieszka w samotności, nie w cudzym języku.   Przyszłość twoich dzieci układają ci w ciszy, kreśląc ścieżki przed każdym kolejnym istnieniem. Budują świat posłuszny — wygodny dla siebie, karmiąc propagandą i strachem przed myśleniem.   Bo choćbyś w ciemnym lochu był zakuty w kajdany, jeszcze pozostaje ci ostatnia kraina: własny sąd — niekupiony, milczący, nieznany, w którym człowiek przed sobą sam siebie poczyna.   Możesz skinąć im głową pod ciężarem lęku, przyznać im rację słowem, którego oczekują, złożyć podpis wymuszony przemocą lub groźbą — lecz serca i sumienia ci nie podporządkują.   Można zmusić do milczenia, nie można — do myśli. Bo ta, gdy raz dojrzeje, trwa nawet w ruinie; i więcej jest wolności w jednej prawdzie cichej niż w tysiącu okrzyków ginących w godzinie.   Można zmusić każdego człowieka do milczenia, do wyuczonych zdań i pustych deklaracji, ale nie da się przestawić jego myślenia ani zgasić spojrzenia, na widzenie swej racji.   Leszek Piotr Laskowski. 
    • @Poet Ka

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

        Miód wspaniały antybiotyk  leczy a chorób nie zliczę lecz dawkuj go powoli a zdrowie ci dopisze   Na początku czerwca będę w Kamiannej gdzie kupuję wspaniały miód! Pozdrawiam
    • @Berenika97 Tten wiersz i klimat przypomina mi Witkacego, choćby 622 Upadki Bunga, gdzie u pani Akne tak to się działo. Opium, upadek, ratowanie namiętnością przed spleenem to taki motyw w tej i nie tylko tej książce. Jako fan Witkacego bardzo lubię takie uniwersalne odpryski w poezji. Oprócz tego moc i wysoka temperatura w tej dyscyplinie są wskazane, więc porzucenie delikatności i wejście tejże siły mocy, kiedy peelka staje się żarem rozpala też cały utwór, a i czytającego nie pozostawia obojętnym:). Pozdrawiam serdecznie z podobaniem dla Uczty i uczty. 
    • @Marek.zak1 Że co że Bochun wrócił do Heleny i odbił ją Skrzetuskiemu :)) Możliwe, możliwe... Stara miłość nie rdzewieje :) @obywatel Mogę i nad antyparadoksami się pozastanawiać, czemu nie, ale paradoksów jakby nieco więcej, dużo więcej, a przynajmniej ja widzę więcejj :)
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...