Ocean zapomnienia

[Arsis]

Cicho tak. Przechodzę w słonecznych prześwitach, co się zalęgły w gałęziach rozkołysanego

drzewa.

 

Gdzie tak idę?

 

Podążam powietrzem, niedomówieniem, wyszeptaną zaledwie chwilą.

 

W tych cienistych smugach zapomnienia,

w tych ramionach mrocznych i zimnych.

 

Czy ty

mnie…

Powiedz…

 

Ja szepczę, niosąc na ustach twoje imię.

 

I jeszcze, i wciąż, i raz jeszcze

w tej otchłani nieba.

Ptaki fruną w migocie blasku.

 

I mnożą się nawoływania, i dzielą.

Scalają na nowo w jeden pogłos życia.

 

Tak mi jakoś.

 

Gdzieś tutaj,

bądź gdzieś…

 

Przybywam z głębokich pokładów czasu, zbyt odległych, aby można je było przywołać

w pamięci.

 

Przybywam,

materializując się we śnie.

 

Po co?

 

Nie wiem, ale wiem, że wychodzę drzwiami

otwartymi na przyszłość,

następując próg

z cichym trzaskiem dębowej deski.

 

Spoglądam przez ramię i widzę przeszłość

(dawną teraźniejszość)

w wirującym kurzu zapomnienia.

 

W przedpokoju, w tym chwilowym bycie,

słońce kładzie ukośne promienie światła

na ścianie, podłodze,

na każdym sęku, pęknięciu, załomie…

 

… wbijającej się pod paznokieć drzazdze,

 kiedy ściskam, ściskałem

drewnianą poręcz schodów, dotykałem ramy obrazu, niczego…

 

Ja tu byłem,

nie będąc

wcale.

Bądź jestem.

 

Coś się pomieszało,

ugrzęzło w chaosie.

Spadło z łoskotem,

z brzękiem tłuczonego szkła…

 

I jeszcze

raz,

i wciąż…

 

Szło jak ginące z wolna echo,

długo, długo… odbijało się od sufitów, ścian…

 

(Włodzimierz Zastawniak, 2023-11-07)

 

 

 

Edytowane 7 Listopada 2023 przez Arsis (wyświetl historię edycji)

[viola arvensis]

@Arsis bardzo dobry wiersz. Takie cenię. Jest tu wszystko niezgłębione, wciągające, liryczne i enigmatyczne. A jednak jakby proste w przekazie. Inni autorzy, którzy chcą pisać białe wiersze, powinni się uczyć od Ciebie. 

Z podziwem !