Rozmowa z XXI wiekiem

[Baziek]

Miasto milczy.
Choć miasto nie zasypia.

Grudki wilgotnej ziemi
Odrywają się od stropów
I padają w milczącą rozmowę.

Puk. - Roztrzaskała swoje kruche ciało.
Puk... - Odpowiada jej echo zamierzchłej chwili.
Puk. - Kolejna grudka ma zamiar...
Puk... - ...być może już wkrótce przejść do przeszłości...

„Czy ktoś nas słyszy,
Wprzęgniętych w losy innego świata,
Krzyczących zbyt cicho?
Opartych bezradnie o źdźbła traw...”

Wieże szczęścia
Wyłaniają się w oddali miasta,
Zachwycają zielenią...

„Jutro znowu popatrzę
Na wiatr,
Dumnie uginający ich ściany,

Roztrzaskany o sztywny pancerz naszego mrowiska...”

Puk. - Grudki ziemi wylatują w kosmos...

[Nula Brzoskwinia]

tytuł wyjęty rodem z szymborskiej :) bardzo mi się spodobał, natomist i forma i treść juz znacznie mniej. nie jestem zbytnią zwolenniczka cytatow w wierszach itp. i te puk i te grudki- to sie jakos tak nie trzyma cąłości...

pozdrawiam

[Michał Barański]

Moją uwagę zwróciło bliskie zestawienie słów: grudki - stropów - puk - kruche. Troszkę nie pasuje mi tu brzmienie tych wyrazów - za dużo podobnych "ud", "ów", "uk", "uch"... Być może przykuło to tylko mój wzrok i słuch:)

pozdrawiam

P.S. a tytuł rzeczywiście jak z Szymborskiej;))

[Baziek]

Dziękuję bardzo za komentrze. Na pewno postaram się następnym razem zwrócić większą uwagę na te "uchy i ówy" :). Odnośnie cytatów w formie przytoczenia wypowiedzi, każdy ma swój gust i w pełni to rozumiem.

pozdrawiam.