Świat oglądający

[poezja.tanczy]

Z cyklu: Dwóch czy jeden

 

 

Świat oglądający

 

Jadę. Przez miasto

Oglądam pałacyk

 

Jedziemy dalej

Ale piękny placyk

 

Ludzie na lodach

Czy innych obiadach

 

W kolejkach

W swoich codziennych zwadach

 

Ktoś kłóci się

O cenę benzyny

 

Ktoś mówi

Że kłótnia to kpiny

 

Jeden zaczepia

Drugiego na stałe

 

A mnie te wszystkie problemy

Wydają się małe

 

Odległe

Oglądam wszystko z góry

 

Jedziemy, to na dół

To znowu do góry

 

I po chwili dopiero

Uświadomiłem sobie

 

Że to karawan

A ja pozostaje na życia głodzie

 

Już jako duch

Ciału towarzyszący

 

Ciału bez życia

Świat oglądający

 

          //Marcin z Frysztaka

 

 

Wszystkie moje książki
          Za darmo
Znajdziesz na stronie:
          wilusz.org

[Marek.zak1]

Może to tak będzie. M. 

[duszka]

@poezja.tanczy Może w każdym "oglądaniu" nasz duch oddziela sie nieco od ciała, żeby objąć większą przestrzeń i widzieć jaśniej.... Ciekawa myśl, do której prowadzi Twój wiersz :) Pozdrawiam.

[Nata_Kruk]

Poezjo tańcząca, czyli.. Marcinie.. gdy czytam Ciebie, jedna myśl przychodzi mi do głowy...

Twój sposób pisania, jest jak program.. źródła.. w dwójce w radio, który bardzo lubię słuchać...

Ciebie mogę poczytać.

Pozdrawiam.

[Rafael Marius]

@poezja.tanczy

Dystans do materii to dobra rzecz.

[poezja.tanczy]

@Marek.zak1

Kto wie, nie powie :)

Dzięki, że zaglądnąłeś

 

@duszka

To nasze serce, czyli "umysł duszy" jednak pracuje po swojemu

Dzięki za myśl

 

@Nata_Kruk

Nie znam tego programu, ale zachęcasz, więc będę musiał nadrobić

Dzięki, że jesteś

 

@Rafael Marius

Oby nie przesadzić. W żadną stronę

Dzięki

 

 

@Natuskaa @Tectosmith @miauczenie owies

Miło że czytacie

Dzięki!

 

 

[Rafael Marius]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Otóż to.