Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Sen też człowiek

poezja.tanczy
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

poezja.tanczy

poezja.tanczy

Opublikowano
Opublikowano (edytowane)

Z cyklu: Nietypowe grzybobranie

 

 

Sen też człowiek

 

Słów złodziej i jego dokonania

Masz cierpliwość i przekonania

 

Bo nie byłeś przez niego ograbiony

Słów złodziej, w swym fachu, niezastąpiony

 

Kradnie tu z premedytacją

Nie odmienia, to atrakcją

 

Nie przemienia, stawia czoło

Świat ten zwiedza na około

 

Bierze każde, słowo drogie

Opozycyjne, też nałogiem

 

Chowa wszystkie w swojej dziupli

Swej kolekcji, nie uszczupli

 

I się zbiera, i rozstaje

Wręcz ucieka, dyla daje

 

Bo został tu namierzony

Przez policję, wytropiony

 

Zbiera słowa swoje w kupę

Już tu myśli, że jest trupem

 

I kupuje bilet drogi

Dominikana, tam powędrują jego nogi

 

Podobno ekstradycji nie ma

Podobno słowny tam poemat

 

Po hiszpańsku tam gadają

Tak ciekawe słowa znają

 

No i miejsce w samolocie

Ale jest tu znów w kłopocie

 

Namierzyli, zatrzymali

I samolot przetrząsali

 

Co policja, znowu oni

Jak się człowiek przed nimi broni

 

I zamienił się słów słodziej

Ma doklejone wąsy, i kołodziej

 

Ale tutaj rozpoznany

W samolocie, obok damy

 

Aresztowali, i już puenta

Przeczytaj co dalej, to zachęta

 

Historia słów złodzieja w więzieniu

W pierwszym cyklu, w otworzeniu

 

A poznasz jego dalsze losy

I jak śniły mu się, dominikańskie kokosy

 

                 //Marcin z Frysztaka

 

 

 

Wszystkie moje książki
          Za darmo
Znajdziesz na stronie:
         wilusz.org

        

 

 

Edytowane przez poezja.tanczy (wyświetl historię edycji)
5

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • tie-break
      po drugiej stronie tęczy

      Przez tie-break · Opublikowano

      Jakoś nikt nie przeczytał tego wiersza ze zrozumieniem i z wyczuciem tematu. Według mnie ten tekst to mistrzowska próba wczucia się psychologicznego w percepcję ukochanego zwierzaka, którego już nie ma. Rzeczy zwyczajne, przeniesione do rzeczywistości wspomnień, w Twoim wierszu stają się na nowo żywe.
    • MIROSŁAW C.
      Modlitwa

      Przez MIROSŁAW C. · Opublikowano

      @Berenika97 'W modlitwie lepiej mieć serce bez słów niż słowa bez serca'. Pozdrawiam. 
    • MIROSŁAW C.
      Kąsacz

      Przez MIROSŁAW C. · Opublikowano

      @infelia Małobajkowe strachy dla banana na twarzy:)) Mogę się mylić ale mnie rozbawiło (bez urazy), pozdrawiam. 
    • MIROSŁAW C.
      prowincjonalna wersowianka (na odwilż)

      Przez MIROSŁAW C. · Opublikowano

      nisko słońce nisko    nad krainą wygasłych wulkanów  delikatnie głaszcze bazaltowe wzgórza  które poprzez rozpamiętywanie przeszłości niezmiennie zazdroszczą kominom  ciepłych dymów wplecionych w dolinę między poniemieckie domy   zbudowane z kamieni  zebranych z pól wczorajszych świętości gdzie niewidzialny duch zdumienia chodzi bez snu w cienkim paśmie światła i jak dar językiem natury łamie w kościach na deszcz    psia krew    aż zaklął ozdrowieńczo pan Stefan gdzieś przy modrzewiowym płocie przyklejony do młodości   żywicą         
    • infelia
      Kąsacz

      Przez infelia · Opublikowano

      Za górami, za lasami, w odległej Besarabii, W miasteczku, którego wielkość łatwo Zmierzyć trzema rzutami beretem z antenką I dodatkowym pchnięciem gumowcem,   Kudłaty upiór z paszczą lwa i końskim ogonem Wdarł się przez lufcik do kuchni i zeżarł Z lodówki zimne nóżki, mlasnął śliniąc się, Jak na potwora przystało, ozorem brew wygładził.   Cichcem wczołgał się do sypialni, a tam Spod kołdry wystawała taka smaczna, Przez nikogo niepilnowana, zimna stopa śpiocha Chrup, chrup, chrup; nos nieszczęśnika   Połknął niczym grzybka w occie, a ucho Żuł długo w gębie, gdyż było z miodem. Nim rozerwał szponami żebra, by wydrzeć serce I litrami krwi zaspokoić wielkie pragnienie,   Dostrzegł na szyi ślad kłów wampira, a w ustach Wizytówkę: „Vlad Dracula – hematolog” Skulił się zasmucony wilkołak w kącie, Dłubiąc w nosie i gryząc pazury u stóp.   „Co za pech, nasi tu byli, czas zmykać.” Na klatce schodowej minął czarownicę Z kotem na ramieniu, która skinęła Łysą głową i potrząsnęła workiem kości.   Przed blokiem nie zastał taksówki, lecz karawan Z kostuchą na szybie, a obok stali złodzieje zwłok W czarnych kubrakach i o strasznych ślepiach. Na strychu w opuszczonym domu, swoim lokum,   Puścił łezkę z oka i chwycił się za głowę. Zamiast straszyć, wyć po nocach, aż ludkom W majtach gumy pękną i włosy wypadną, Sam zamyka oczy, nie chcąc patrzeć na ten   Okrutny świat, i załkał: „Potwór na potworze! Dzieci wzajemnie mordują się na podwórkach. Chłop wiesza babę, baba tasakiem tnie chłopa. Płody w beczkach pływają w nurtach rzeki.   Ech, bajkowy upiór jest niczym w porównaniu Z ludzką krwawą bestią, strach nad strachy.” Nosem pociągnął kąsacz tylko, serce ostatni raz Zabiło i ze strapienia wyzionął ducha.  

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...