Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Przestrzeń.

viola arvensis
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

  • Odpowiedzi 41
  • Dodano
  • Ostatniej odpowiedzi

Top użytkownicy w tym temacie

Popularne dni

Top użytkownicy w tym temacie

Popularne dni

Popularne posty

viola arvensis
viola arvensis

Szukam w sobie przestrzeni dla Ciebie, niech mnie zmieni na wieczność. Szukam w Tobie miejsca dla siebie I już mam bezpieczność. Zbyt często odchodzę od zmysłów, tak tylko dojść umiem do

FaLcorN
FaLcorN

@Tectosmith mój ateizm się nie uchował może dlatego, że wiary nie zadeptałem w 100% u mnie takie klimaty:  

FaLcorN
FaLcorN

@Tectosmith jest piękny wiersz Miłosza "Sens"   właśnie wiara w Sens :-) to sprawia, że jestem lepszy jako człowiek i że mocniej piszę bez tego jestem tylko zlepkiem atom

Tectosmith

Tectosmith

Opublikowano
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Tak , masz rację, kiedyś się sprzeczałem, ale wtedy miałem bardzo  zły dzień i generalnie wszystko było na nie. Dzisiaj potrafię sprzeczać się lepiej :-)

Fakt, że nie uznaję żadnej religii nie czyni mnie złym człowiekiem. Tak mi się wydaje. A skorupa jest konieczna :-)

viola arvensis

viola arvensis

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

@Tectosmith nie da się raz na zawsze " porządnie przemyśleć" spraw wiary i Boga. To ślepa ulica- zaprowadzi do stagnacji i karłowatości duchowej.

 

Życie to ciągłe poszukiwanie, uczenie się, rozwój duchowy albo właśnie mielizna, która ostatecznie doprowadzi do totalnej katastrofy/ zguby.  

 

Bóg na siłę nie wejdzie do niczyjego serca i życia. Klucz jest po naszej stronie, to my musimy chcieć otworzyć albo choćby uchylić serca. Po to dana nam jest wolna wola. 

 

Iluż jest ludzi, którzy uważają się za ateistów a są tylko boleśnie poranieni przez życie i obrażeni za to na Boga.

A przecież nie Bóg jest winien nieszczęść w naszym życiu, tylko Jego przeciwnik. 

 

Pan zawsze czeka, na każdego. A gdy skończy się nasze życie - skończy się też nasza szansa. 

 

Serdecznie pozdrawiam. 

Tectosmith

Tectosmith

Opublikowano
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Zapewniam Cię, że można. Że można wysilić się na obserwację i wyciągnąć odpowiednie wnioski. Wystarczy jedynie zdać sobie sprawę z tego co sprawia, że musimy wierzyć. To takie puzzle, które trzeba poukładać w sobie i uwolnić się od narzuconych schematów myślowych.

Zauważyłem, że życie bez wiary jest bardzo trudne, ale okazuje się, że to tak naprawdę kwestia przyzwyczajenia i pogodzenia się ze sobą.

"Karłowatość duchowa", w ogóle "rozwój duchowy" to jedynie pojęcia odnoszące się do osób wierzących w ten czy inny sposób. A wystarczy pokochać Życie samo w sobie, pogodzić się z nim i okazuje się, że nie trzeba "rozwijać" ducha. Z mojego punktu widzenia ten "rozwój duchowy" to po prostu abstrakcja, która i tak prowadzi do tego samego - szacunku do życia i śmierci.

Przyznam się, że nie zawiązałem żadnych specjalnych znajomości z osobami deklarującymi się jako ateista i nie mam pojęcia, jak sobie żyją, radzą i co jest ich powodem nie wiary. I idę o zakład, że Ty także nie masz o tym zielonego pojęcia a pojmujesz to przez wydający się Tobie logiczny tok rozumowania: Nie wiara = Porażki życiowe, Brak Boga = Mielizna uczuć. Tak myślisz Ty, ale nie jest to zgodne z prawdą. Moim zdanie m ludzie nie wierzący doszli do wniosku podobnie jak ja, że tego Boga nie ma wśród nas i musimy sobie radzić sami.

                   Widzisz. Ty pojmujesz Boga zestawiając go z jego przeciwnikiem, czyli Szatanem. Po pierwsze automatycznie przyznajesz Szatanowi boskie moce bo inaczej nie mógłby być jakimkolwiek oponentem dla Boga a po drugie odbierasz boskość Bogu bo zrównujesz go do poziomu człowieka, do jakichś dziwnych układów. W ten sposób uznajesz Boga za pana życia a Szatana za pana śmierci. Rzecz w tym, że cykl życia i śmierci jest jak najbardziej naturalny, i jak najbardziej konieczny w naszym życiu. Inaczej się nie da na naszym Świecie i nie ma w tym nic złego.

                   Jeżeli Bóg jest naprawdę bogiem i posiada wszystkie boskie to moce to jest panem i życia, i śmierci, i domniemanego Szatana, jest Stwórcą dosłownie wszystkiego.

To oznaczałoby, że obecne życie jest jedyne i ostateczne, że to jedyny możliwy moment próby człowieka, że coś co uważa się za życie po życiu jest tak naprawdę jedynie abstrakcją i można je porównać do więzienia z którego się nie da wydostać. Co w takim razie ma zrobić uśmiercone dziecko? Trafi do nieba czy do piekła? W jaki sposób ma udowodnić swoją wiarę skoro nie miało czasu dorosnąć? I tym podobne.

Mnie ten cały układ nie przekonuje i zakładam, że jeśli Bóg jest Bogiem to doskonale zdaje sobie sprawę z ludzkiego człowieczeństwa. To w końcu On podobno nas stworzył.

Wybacz, że ta się rozpisałem. Przedstawiłem swój punkt widzenia a przez to staram Ci się powiedzieć, że nie da się mnie nawrócić. Jestem na to za głupi albo za mądry. Istnieje także prawdopodobieństwo, że zostałem stworzony przez zupełnie innego Boga i w ogóle go nie znam :-) Dodaję, że szacuje się, że religii na świecie jest od 5ciu do 10ciu tysięcy. Jest w czym wybierać.

Jacek_Suchowicz

Jacek_Suchowicz

Opublikowano
Opublikowano (edytowane)

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

oczywiśćie zdarzyło tylko że "bezpieczność" nie jest oryginalna 

" mam bezpieczność" słyszałem wiele razy w gronach osób co mówią "w podobie" coś jak bym napisał:

szłem ulicą, zamkłem drzwi- czyż to są "neologizmy"?

:)

Edytowane przez Jacek_Suchowicz (wyświetl historię edycji)

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy

  • Ostatnio w Warsztacie

    • Maciej Szwengielski
      "Klepsydra zmierzchu. Rozważania tautologiczne".

      Wszechświat

       

      Nikt nie wie czy istnieje jeden wielki wszechświat, czy może też istnieją jakieś wszechświaty równoległe. Ten widzialny wszechświat jest jeden: miliardy galaktyk, tryliony gwiazd... . A wiele gwiazd ma własne układy planet. Czy zatem jest możliwe to, iż jeszcze gdzieś istnieje życie podobne w formie do tego, jakie znamy? Jeden z pierwszych badaczy wszechświata już w okresie renesansu rzucił oficjalnie taką myśl, że Bóg mógł stworzyć życie w innym układzie gwiezdno – planetarnym, a był głównie filozofem religii. Obserwował słońce i planety naszego układu gwiezdnego. Był wnikliwym badaczem „nieba”, nieboskłonu czy firmamentu. Od tego wydarzenia upłynęło już sporo czasu i doszło do znacznej ilości odkryć astronomicznych, a jednak wciąż czekamy na „wiadomość” od istniejącego gdzieś tam w kosmosie życia. Jak dotąd nie pojawiły się żadne dane na ten temat, a jedynie niejasne intuicje, domysły, hipotezy oparte o naszą nieokiełznaną fantazję.

       

      Liczące się grono naukowców wysuwa hipotezę, że wszechświat powstał około 13,5 miliarda lat temu skutkiem „wielkiego wybuchu” materii. Podobno od tego momentu stale się rozszerza, aby później się kurczyć. Jeszcze inna hipoteza głosi, iż wszechświat wcale się nie rozszerza i nie kurczy tylko jest stabilny choć w swojej postaci stale zmienny, zmienny pozornie. Alternatywną teorią jest ta mówiąca, że wszechświat powstał na pewnej przestrzeni czasu wynoszącej nie miliardy, nie miliony ale tysiące lat. Może świadczyć o tym nasza planeta, ziemia i inteligentne życie, które na niej powstało. Wszechświat nic o sobie nie wie, natomiast my, ludzie, zamieszkujący planetę wiemy o wszechświecie więcej niż on sam o sobie. Gdyby nie „zasada antropiczna” w ogóle nie byłoby mowy o wszechświecie. Istniałby sobie nie ujęty w żadną dyscyplinę naukową. Zatem gdyby nie istniała stała grawitacja, stała prędkość światła w próżni i tzw. „stała Plancka”, wszechświat by nie istniał, czyli nie istniałaby świadomość o wszechświecie we wszechświecie. I w ten oto sposób myślenia mamy wszechświat godny podziwu, ogromny, wspaniały. Prawdopodobnie dzieło „inteligentnego projektanta”. Warto spojrzeć jeszcze na układ planetarny naszej gwiazdy, słońca i na krążące wokół niego planety różnych rozmiarów i rozmaitej materii. Choć tak bardzo różniące się od siebie planety, każda odgrywa ważką rolę w układzie planetarnym.

       

      Na przykład Jowisz, który pełni m. in. rolę „pochłaniacza” wszelkich, kosmicznych „śmieci” jest największą kulą gazową i to z tego powodu jego siła przyciągania jest tak wielka. Ma liczne księżyce; na jednym z nich podobno jest woda. Czy to przypadek, że pełni on rolę takiego „odkurzacza” i pozwala ziemi na spokojne trwanie, nie niepokojone przez komety, planetoidy i inne „śmieci” kosmiczne. Ziemia... jedyna planeta pełna życia, położona niezbyt blisko słońca i nie za daleko: czyżby też przypadkiem? Czy można policzyć ile gwiazd ma własne układy planetarne, a ile ich nie ma w ogóle? W galaktyce są tryliony gwiazd, a galaktyk mamy trudną do policzenia ilość. Naukowcy skonstruowali nawet specjalne urządzenia emitujące sygnały informacyjne w kosmos, w nadziei, że jakaś inteligentna, obca cywilizacja odpowie na nasze sygnały wysyłane z ziemi. Jak dotąd panuje „grobowa cisza”. Wszelkie znaki na niebie i ziemi wskazują na to, że jesteśmy sami w tym ogromnym wszechświecie: żadnych kosmitów ni widu ni słychu. Niektórzy spekulanci popularnonaukowi wysnuwali teorie na temat piramid egipskich czy Płaskowyżu Nasca, tajemniczych „kręgów w zbożu”. I co? I nic... . Nadal ziemia krąży po orbicie samotnie. Jednak wszystko wydaje się mieć jakiś cel, cel ukryty, nieoczywisty, nasuwający się człowiekowi myślącemu. Człowiek, skoro został obdarzony rozumem musi mieć jakiś cel swojej egzystencji we wszechświecie, musi znaleźć odpowiedź na dręczące jego pytanie: po co istnieje? Gdyby życie na ziemi było bezcelowe nie posiadałoby przecież umysłu tak uporczywie domagającego się odpowiedzi na to pytanie.

       

       

      0

  • Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach



  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • jjzielezinski
      Mały Książę

      Przez jjzielezinski · Opublikowano

      „Mały Książę”   Jestem sobie mały Książę wciąż wytrwale do gwiazd dążę   Mam też swoją wierną Muzę której jako mąż wciąż służę   Róża to mój ulubiony kwiat widzę w nim przez pryzmat świat   W niej jest miłość co wciąż płonie Składam ją w ofierze Żonie   Marzeń moc fantazji snuję Żona mnie w tym dopinguje   Tak też sobie pomagamy i wzajemnie się wspieramy    

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

    • Zbigniew Polit
      SZTAUDYNGER

      Przez Zbigniew Polit · Opublikowano

      @Jacek_Suchowicz   Niechaj każdy zapamięta, Żeś spełniony chwalipięta ... ;) 
    • Somalija
      trylobity

      Przez Somalija · Opublikowano

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      Już kwitną i cieszą

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

    • jjzielezinski
      kwiecień 1940

      Przez jjzielezinski · Opublikowano

      @Berenika97Oczywiście przekażę mojej Babci pozdrowienia i informację, że młodzi ludzie są teraz w dobrych rękach - właśnie m.in. Twoich Bereniko97. Bardzo Ci za to dziękuję. Pozdrawiam serdecznie! Jan Jarosław Zieleziński
    • jjzielezinski
      Ballada o Dywizjonie 303

      Przez jjzielezinski · Opublikowano

      @Berenika97  Bereniko97, jeśli pracujesz z dziećmi i nauczasz je to moje wiersze (wszystkie) możesz używać jak chcesz, przekształcać, uczyć na nich (o ile można w ogóle na nich uczyć - nie mam odpowiednich kompetencji pedagogicznych żeby to oceniać), przekształcać (żeby sami się uczyli jak takie sprawy z sylab konstruować) itd. Ja gdzieś tam przy opisie swojego avatara mam taki wierszyk odnośnie praw autorskich i co i jak z wierszykami gdyby ktoś je chciał wykorzystać, ale uważam że prawo autorskie nie do końca jest dobrze sformułowane. Tzn. moje podejście do tego jest takie (podkreślam, że chodzi tu o moje utwory choć fajnie by było, żeby po prostu tak ono działało), że każdy twórca poczuje się miło kiedy wspomni się o nim wykorzystując całe jego dzieło czy jego część - ja także. Natomiast wierzę w to, że ewolucja (w tym w poezji, w muzyce i ogólnie w działach artystycznych) następuje m.in. lub nawet przede wszystkich przez naśladowanie, a więc... POWIELANIE wzorców od tych co robią to jako tako dobrze, albo i są mistrzami. Zmierzam do tego, że nie powinno się karać młodych twórców tylko za to, że użyją wersu czy dwóch w swoich dziełach i "zapomną" dodać informacji skąd to wzięli (o ile to nie ich autorskie dzieło). Tak kiedyś było i w poezji i w muzyce, że wielokrotnie powielano dobre wzorce i nie zawsze wykonawcy byli na tyle uczciwi i mili, żeby o tym wspomnieć. To już świadczy o ich uczciwości, ew. o okolicznościach w jakich nastąpiła ta sprawa (być może pośpiech, a później to skorygowali). Moim zdaniem najważniejsze jest, żeby młodzi czerpali dobre wzorce i żeby ROZWIJALI SIĘ TWÓRCZO, a resztę jakoś tam się ogarnie. ;) W każdym razie wymowny wierszyk o którym mowa (ale który należy DLA UCZNIÓW TRAKTOWAĆ "Z PRZYMRÓŻENIEM OKA" ) leci tak:

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      Osobiście będę zaszczycony jeśli dzieci kiedykolwiek by tam w szkole czy na innych uroczystościach deklamowały moje wierszyki, a jeszcze bardziej gdyby któreś z nich powiedziało:"(...) a bo taki jeden J.J.Zielezinski mnie natchnął i dzięki niemu coś tam się nauczyłem (...)" - myślę, że po cichu każdy z nas tutaj poetów o czymś podobnym marzy... ;)

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...