Z ciekawości

[Manek]

Z ciekawości

 

 

Przez okno patrząc na uliczny ruch i zgiełk,

Gdy się unosi cisza za plecami,

Aż po horyzont przestrzeń miło śmieje się,

Na tym chodniku z dawien dawna brukowanym.

 

 

Kokieteryjnie mizdrzy się ciekawość

– Cóż za zakrętem teraz dzieje się, i dalej? –

Woła by zaraz za nią pobiec i dogonić,

Za ścianą domów jak najrychlej objąć w pół.

 

 

Ulica kolorowo mruga reklamami,

Poprzeplatana framugami wystaw, drzwi –

Pod lamp szpalerem kroczy sobie z drugiej strony

Taki sam badacz tych ulotnych, błahych chwil.

 

 

Wedle pomników, świątyń, melin, pod wiatr

I z wiatrem przechodniów mija nieme cienie,

Zerka pod dachy i sobie wyobraża,

Jakby tak chwilę, za tym oknem, w ciszy stać.

 

 

Marek Thomanek

18.03.2023

[duszka]

@Manek Ciekawy, pobudzający do wczucia się i zastanowienia wiersz. Uświadomił mi, ze człowiek kieruje swoja uwagę (ciekawość) w dwie przeciwstawne strony "świata" - w dal czy w głąb i w przyziemną konkretność... Jedno i drugie go przyciąga. Tak zrozumiałam przekaz. Pozdrawiam :)

[Kwiatuszek]

@Manek Jak zawsze pięknie;-) Pozdrawiam!

[Manek]

@duszka coś innego miałem na myśli, ale podoba mi się także Twoja interpretacja. Dziękuję za przeczytanie i komentarz.

@Kwiatuszek jak zwykle moja najwierniejsza czytelniczka zajrzała na moją stronkę. Dziękuję

[Leszczym]

@Manek Ano właśnie stać :)))

[Manek]

@Leszczym dzięki za przeczytanie i komentarz. pozdrawiam.