Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Otwarte

FaLcorN
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

FaLcorN

FaLcorN

Opublikowano
Opublikowano

Jesteś: pomiędzy dniami
pod skórą i żebrami
wypełniając: jak aksamit

 

Możesz więcej
bo jak w tytule:
po prostu przyjdź
to przytulę

 

Nie wymagając
nie oczekuję
a co będzie
zaakceptuję

 

Uśmiechem wypełniasz
serca naczynie
by najgorsze myśli
były niczyje

 

Choć niewiele Cię mam
i znam niewiele
to szelest Twoich słów
otwiera myśli i cele

6
FaLcorN

FaLcorN

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

@viola arvensis

Ty pewnie ładniejsza

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

@Rafael Marius

dobre skojarzenie z Twoją twórczością

a poza tym Twoje wiersze mają inny urok w sobie, są trudniejsze, może to być związane z różnicą wieku i inną osobistą definicją poezji (ja jestem rocznik 90), kiedyś pisało się inaczej, obawiam się że bardziej ambitnie, mnie bardziej interesuje: prawdziwie :-)

1
Rafael Marius

Rafael Marius

Opublikowano
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Jestem 21 lat starszy, o jedno pokolenie.

 

Tak ja piszę w starym stylu, niektórzy twierdzą nawet, że anachronicznie.

Jednak u mnie tak, a nie inaczej w duszy gra,

 

Też piszę tylko prawdziwie. Ten wierszyk, który zalinkowałem powyżej też jest 100% autentyczny, Wszystko, co opisuje widziały moje oczy.

1

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • andrew
      emocje to nie tylko ...

      Przez andrew · Opublikowano

      codzienność  często przepada  w nicości  gdy próbujemy  zobaczyć mijający czas  przez pryzmat  gdzie kolory  mijają się z realem  zachwyt nie zamiera    ekranik z nami  delektuje się  wygenerowaną fikcją  przebraną za ...   przechodzi  bez względu na pogodę  z jednej perspektywy  do drugiej suchą stopą    malowane emocje  są prawdziwe  mimo ... że nie zaistniały    umysł zarejestrował  je jako fakt  nie weryfikujemy  żyjemy nimi    po długim pobycie  powrót do siebie  bywa brutalny    4.2026 andrew  
    • Waldemar_Talar_Talar
      Niby błahe ale zacne

      Przez Waldemar_Talar_Talar · Opublikowano

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      Witam - miło mi że tak pozytywnie widzisz ten wiersz - dziękuję -                                                                                                            Pzdr.serdecznie. Witaj - dziękuje ci bardzo za te tak - miło że czytasz -                                                                                                 Pzdr.
    • Waldemar_Talar_Talar
      Dlaczego wymyślono zdrady

      Przez Waldemar_Talar_Talar · Opublikowano

      @wiedźma - @Lidia Maria Concertina - @Leszek Piotr Laskowski - dzięki - 
    • aniat.
      Czas żołędzi nad Utratą.

      Przez aniat. · Opublikowano

      @Leszek Piotr Laskowski Też kiedyś napisałam o żołędziach, ale bardziej lekko. Twój wiersz jest majestatyczny, ale tak pięknie pochylający się nad tym co małe, zwyczajne, a piękne.  Tyle tu wrażliwości i miłości do natury. Bardzo mi się podoba. Pozdrawiam.
    • Leszek Piotr Laskowski
      Czas żołędzi nad Utratą.

      Przez Leszek Piotr Laskowski · Opublikowano

      "Czas żołędzi nad Utratą " Czas żołędzi pluskających, dojrzałych – tego nie znałem. Ze starych i pięknych dębów spadają i pluskają, więc się zatrzymałem. Rzek rzadka to ozdoba; tajemniczy dźwięk ich plusku mnie zawołał. Jak kamieniem ciskanym spadają na wodę, tworząc lustrzane koła. Lekko falami płynące w dorzeczu dębów szumiących, podkreślają ich urodę. Widzę las kaczych kuprów, w wodzie na wpół zanurzonych, w dnie rzeczki buszujących. Bezwstydnie nad wodą, zadkami wystawione, nas, przechodzących, ironicznie traktują. Dęby masywne, dęby piękne, książęcym dworem pachnące. Dzieci – żołędzie Utraty – z miłości gniazd wypadające, ruszają podbijać te światy. Płyną z nurtem matki rzeki niby żaglowce odkrycia, po nowych pokoleń aprobatę. I tak w podróży bez końca  niesione prądem I cieniem, szukają żyznej przystani. By kiedyś, w słońca promieniach, stać się znów dębów koroną – rzeki wiernymi strażnikami. Leszek Piotr Laskowski.

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...