Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

planty

marekg
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

marekg

marekg

Opublikowano
Opublikowano

w parku wiatr

słucham szelestu liści

na rogu mętnej alejki

 

pusta ławka jak zwykle pusta

z niedomalowaną jesienią

i wyrytym inicjałem

 

uwielbiam kwiaty jak motyle

siadam

i zapominam

że nie mam skrzydeł

5

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnie komentarze

    • obywatel
      dziś na topie lapidarność

      Przez obywatel · Opublikowano

      cóż niezgrabność pewna się wyłania jeśli skrótem to dlaczego palce biegną tak po klawiaturze że aż płonie? i treściwość z treścią miesza zwięźle? cóż zawiążę na supełek koniec wiersza
    • hollow man
      akwarium

      Przez hollow man · Opublikowano

      mieszkałem tam gdzie ciśnienie miażdży plastikowe butelki na głębokości gęstej jak węgiel żyły stworzenia żywiące się  kośćmi wielorybów   wypełniony fitoplanktonem wykształciłem drugie skrzela  być ma zbyt wiele podwodnych pnączy
    • Poet Ka
      Emily

      Przez Poet Ka · Opublikowano

      @Berenika97   manuskrypt    zdawałoby się że rozumiemy dziś    każde średniowieczne monstrum   galaktyka Gutenberga przechodzi do lamusa bo pergamin    zastąpiła przepaść...
    • Konrad Koper
      Inspiracja

      Przez Konrad Koper · Opublikowano

      Życie  uż- życie cóż  
    • Alicja_Wysocka
      Emily

      Przez Alicja_Wysocka · Opublikowano

      @Berenika97 Bereniko, Twój wiersz zadziałał na mnie jak prawdziwa teleportacja! Przeniosłaś mnie prosto w ten unikalny klimat pachnący kurzem i spokojem. Znałam kiedyś małżeństwo, które zajmowało się profesjonalną konserwacją starodruków – widziałam na własne oczy, jak z niesamowitą czułością podklejali cieniutkie pergaminy pod niszczejące karty, by ocalić przed stratą to, co najważniejsze. Wyjechali potem do Anglii, bo ta mrówcza praca była u nas niedoceniana. Czytając Twój wiersz, widziałam dokładnie tę samą przezroczystość kruchych kartek i tę przepaść czasu. Coś pięknego, gratuluję! Serdeczności poniedziałkowe! :)

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...