Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

jeden tamten jeden ten

Natuskaa
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Natuskaa

Natuskaa

Opublikowano
Opublikowano

a ten który ma kroki

zupełnie nie w porę obrane

nie przemyślane spotka osoby

i wnioski mu się poplączą

gdy niebo wyda rozkazy

pelerynę włóż buty zzuj stój

teraz biegnij czołgaj się łkaj

śmiej się trzymaj brzuch

jakby chciał pójść gdzieś osobno

teraz ustań będzie czas wolny


 

i ten który miał kroki

zupełnie nie w porę obrane

nagle okazuje się kimś nowym

zaczyna łączyć fakty i łamać

zakręty spostrzegać wyboru

czasem potężne ronda obchodzić

i wszystko staje się potrzebne

ta skórka banana na schodach

ten promyk słońca w staruszce

nawet osa która go pogoni


 

zdaje się przestawiać umysł

na lepiej obrane drogi


 

5
Natuskaa

Natuskaa

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Zmiana postrzegania - tak, tylko czy te widoki też nie uległy zmianie. Skoro jest ruch, to zmienia się wszystko.

 

Dzięki za podzielenie się odczuciami, pozdrawiam :)

 

Prosta "w pojmowaniu/przyjmowaniu" drogi jest bardzo wskazana.

 

Dzięki za odwiedzimy, pozdrawiam :)

 

2

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy

  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Berenika97
      Niech ktoś wytłumaczy mi…

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @Benjamin Artur   Piękna metafora lata i jesieni jako dwóch przeciwstawnych trybów przeżywania - natchnienia i nostalgii, wiersza i prozy. Obraz furtki zostawianej dla kogoś, kto nie wróci, jest bardzo emocjonalny. Podoba mi się ta forma pytań retorycznych, które nadają całości rytm niepokoju. Bardzo podoba mi się. :) Pozdrawiam. :) 
    • _M_arianna_
      Pyry, ziemniaki

      Przez _M_arianna_ · Opublikowano

      A daje i Nil: bulwy by w Lublinie - jada.   Łoi co kanar - grule - welur gra na kocioł.   Iks, ul, kanon, a pyry - rypano na kluski.   Stare, Ibo: kartofle elf o trak obiera...ts.   Ziemniaki, Kain - me, Izy...   I na prażynki - pi(ę)kny żar, pani.   A na puure - żeru - u pana.        
    • Berenika97
      ...

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @Gosława   Wiersz czyta się trochę jak kadr z mrocznego filmu - zaczyna się od szerokiego planu, by na końcu uderzyć  ostrym zbliżeniem. Pierwsza strofa angażuje zmysły - sprawia, że leśna przestrzeń staje się gęsta i niemal namacalna. Natura jest tu spokojna, ale podszyta subtelnym niepokojem. W drugiej części krajobraz zaczyna jednak ożywać, a las staje się drapieżny. Świetny jest ten moment przejścia od kontemplacji przyrody do brutalnej, surowej fizyczności. Jeżyny raniące łydki i krew spływająca wzdłuż palców wyrywają z onirycznego klimatu do ciała i bólu. Natomiast puenta - słowo - "zliż" wszystko zmienia. Z ładnego obrazka natury w niezwykle intymną interakcję, bo w tym gęstym lesie nie jet się samym.  Niezwykle plastyczny, gęsty od emocji i po prostu świetnie napisany wiersz. Zostawia z poczuciem fascynującego dyskomfortu.
    • Charismafilos
      Roch, prasa i groch

      Przez Charismafilos · Opublikowano

      Na Grochowie mieszkał sobie Roch Miał on prasę, którą łuskał groch Aż tu prasa się zepsuła Grochem Rocha w twarz opluła No mój Rochu! Przy robocie nie bądź śpioch!   @Annie @jan_komułzykant koszerne teraz? ;)
    • Berenika97
      W pigułce

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @Radosław   Ładna metafora, ale struna, którą się przeciąga za mocno, w końcu pęka. :)

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...