Zgłoś

@Berenika97 Taki piękny i poruszający ten wiersz w swoim smutku. Sprawił, że się zatrzymałam i z wdzięcznością stwierdziłam , że jestem.

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Pozdrawiam.

@Berenika97   pielęgnujemy naszą samotność ciągle się bojąc otworzyć na innych opisujemy ją przejmująco żyjemy w pętli złudzeń naiwnych   pozdrawiam    ps sytuacja z życia wzięta

Słońce próbuje ogrzać moje zziębnięte kości, wsuwa się na siłę przez rękaw płaszcza.   Niebo wnika w źrenice i zmusza do spojrzenia łagodniej.   Wróbel na dachu głośno krzyczy o nieuniknionym i z wyrzutem patrzy na moją niewiarę.   Wszystko krzyczy, że to już – tylko ja jeszcze nie.

@Berenika97 Ten wiersz jest przejmującym portretem człowieka żyjącego w samotności tak długo, że samotność stała się jego naturalnym środowiskiem. Nie mówi o niej wprost, ale pokazuje ją poprzez drobne, codzienne gesty i symbole podkreślające ten stan a zarazem odruch wymazywania się z rzeczywistości, która jest obok obojętna - Pamięć na paragonach, dwa kubki, telewizor, list bez adresu, klucz w drzwiach. , są atrybutami tej alienacji. Całość to elegia o cichym życiu człowieka, którego świat skurczył się do drobnych rytuałów samotności, ale który mimo wszystko wciąż zachowuje małą przestrzeń dla nadziei.

@Berenika97 Poruszający. Szczególnie ten fragment:  

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.