Ucieczka bezkresną plażą

[Wiktoria Hieacynt]

Słona wietrzność biec nie pozwala
w przestrzeń nastroszoną.
Czas się unosi. W zamki
rozstań i powrotów ziarno po ziarnie
zlepia na poranionych wargach.

Tak się zastój z drżeniem ciała
na opuchniętą biel skrapla.

Jak ptak krzykiem się wyzwala
cisza poplątana w sieci żywego
cmentarza. Wietrzność rzuca
na pulsującą skroń zamglenie.
Jak dusiciel zaciska gardło
szarpiącego się ptaka.

Niebo pochmurnią przygniata ziemię.
Mdleje. Niebo goreje przesytem
spadających gwiazd. Przyjdź.
Może wydobędziesz z popiołów
choć moją żywą dłoń.

[Lefski]

wybacz, choć wydaje się, że wyobraźnię mam wybujałą, czytanie tego wiersza przywołuje na myśl przeżuwanie trocin. posklejałaś słowa, pozgniatałaś zdania, utworzyłaś klocek wiórowy, z którego nic wykroić nie potrafię. żadnej wartości. czy poezja ma znaczyć niezrozumienie?

pozdr. lef

[Gość]

:( ...pozdrawiam.