W sercu księżyca

[Kasia Koziorowska]

Od świtu do zmierzchu,

od światła do cienia,

od uśmiechu do łez - zewsząd lgnie

smutek, gromadząc się pod powiekami,

spływając po policzkach

jak niemądre krople deszczu.

 

Przykrywam się niby kocem

twoim uśmiechem, lecz pocałunek,

co mi pozostał, gaśnie powoli

w sercu księżyca.

 

Nie warto oszukiwać bólu,

skoro jego towarzystwo chroni

przed milknącą miłością.

Nie chcę kpić sobie z czasu,

bowiem moim snom pozostało

niewiele lat.

 

Zapatrzona w dal, oddana

serdecznym modlitwom o promień szczęścia -

faluję na wietrze,

oddaję się bezmiarowi strachu.

Dotyk drażni zmęczoną skórę;

przysięgam Bogu,

to ostatni raz.

Edytowane 21 Czerwca 2023 przez Kasia Koziorowska (wyświetl historię edycji)

[Waldemar_Talar_Talar]

Witam - ciekawie piszesz - 

                                                      Pozdr.

[Nata_Kruk]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

... a ja przeczytałam kipić i już chciałam poprawiać..:))

Dużo żalu w wersach, aż włazi pod skórę.

Pozdrawiam.

[Kwiatuszek]

@Kasia Koziorowska Smutnie, ale ładnie. Pozdrawiam i życzę wielu łez szczęścia:-)