Dostrzec szept

[Kasia Koziorowska]

Moje skruszone, potulne myśli

przepraszają, że ciepłolubny czas

jak zwykle objawił się

nie w porę.

 

Sumienie, zbyt prędko rozpoznane,

staje się naturalną łzą,

przemienia w zwierciadło,

w którym dostrzegasz szept duszy.

 

Piętno, zadane złudzeniom

przez zbyt łakomy poranek,

płynie wraz z prądem światła,

narusza piedestał,

na którym opierał się bezmiar

macierzystej wieczności.

 

Skrzypią łzy pod podeszwą serca,

pada deszcz,

tak ironicznie czarny, tak bojaźliwy

i bogobojny.

 

Nie, zbyt wyboiste są

te ścieżki, wiodące za granicę

stracenia, między skały - tam kona

ostatnie źdźbło trawy, tam trwa

zadośćuczynienie, skrzętnie powierzone

rozpostartym dłoniom Boga.

 

Jesteś dostatecznie niedaleko,

żeby wskrzesić odbicie w szybie,

żeby nasycić namiętność, zaginioną

pośród ckliwych wołań

o jeszcze.

[duszka]

@Kasia Koziorowska Dostrzec szept sumienia, pozwolić na skruszone i potulne myśli, na łzę... To wszystko pochodzi z duszy, pokonującej lęk duszy - przed światem...

 

Lubię wędrować po Twoich wierszach. Każdy krok jest ciekawy :)

[Waldemar_Talar_Talar]

Witam - podoba mi się ten czarny deszcz - fajne pisanie - 

                                                                           Pozdr.serdecznie.                        

                                                                                                           

[Nata_Kruk]

Ogólnie... ciekawie piszesz. Tutaj.. na początku, trochę za dużo przymiotników. Potem jest zdecydowanie lepiej.

Pisz dalej... :)