Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano (edytowane)

wrzenie krwi - 

do serca impuls podąża 

ja wciąż chłodna 

w ramionach i dłoniach 

oczy szkłem zranione 

w powietrzu - 

słów bolesnych gęstwina 

 

wrzenie krwi...

śpiew w duszy rozbrzmiewa 

przechadzasz się obok

wzrokiem mnie mierzysz - 

usta zaciskam 

i palce w róże...

z czasem drżenie - 

płatki rozchyla

tętno skórę przebija

 

wrzenie krwi... 

głębia przeżyć 

i cieni milczących 

toniemy w zmysłów zakamarkach

niedoszłych wspomnień - 

pamięć poszukuje 

jak słowik wiosny 

 

 

Edytowane przez Ewelina (wyświetl historię edycji)
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Mam odpowiednie zdjęcie. Róża rozwinięta i zwinięta w pąki jednocześnie,

Tak jak w życiu część duszy otwarta, a inna zamknięta. Tak do końca na oścież to się nie da.

 

 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

A chciałoby się. Ja wierzę, że w każdym drzemie takie pragnienie, ale żeby tu urzeczywistnić to jak los na loterii wygrać. Choć przyznam, że znałem taką osobę, z którą było prawie do końca.

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Bo to jest tajemnicza zdolność, którą chyba tylko można odziedziczyć. Ja po mieczu, a ona po kądzieli. Oczywiście mogło być odwrotnie.

Każdy, kto ją ma czuje to od dziecka. Choć w pełni się ujawnia, gdy spotka się podobnie wyposażoną osobę.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @beta_b fajne , czasami to co się nam jawi jako katastrofa jest czymś zupełnie innym
    • @Poet Ka   Poe:)   jeszcze taka myśl przyszła mi do głowy.   Twoje wiersze są inne.   od naszych .   bo Twoje wiersze to  zapis pamięci zmysłowej który nie tłumaczy się tylko istnieje.   pewnie dlatego fascynują:)    
    • czy warto było cię kochać być ciągle przy tobie mieć tylko dla siebie   czy warto było kochać zwłaszcza gdy płakałaś pomagać w potrzebie   tak moja droga warto było  do dziś pije tego nektar osłodzony tobą   tak moja miła nie żałuje chwil razem spędzonych ozdobionych uśmiechem   o czym świadczy nasz dom dziećmi upiększony efekt naszej miłości   której ci co im nie wyszło niechcący ale jednak nam zazdroszczą
    • @Berenika97   Nika.   to bardzo bolesny wiersz dla tych co chcieli chleba i Polski wolnej.   zwyczajny  początek który przeradza się w dramat zbiorowego doświadczenia.   a w jego centrum delikatny a jednak niezłomny "biały motyl" .   bardzo poruszająca pamieć o tym jak łatwo zapominamy to co bruk wciąż pamięta.   cudowny wiersz.   jesteś wielka.   chwała Ci za takie pisanie.   jako Polak - dziękuję!!!    
    • Fajrant z pawiem    Fajrant, fajerant, odbiór towaru. Korowód tirów zmierza do baru.   A bar zamknięty... Czy o tej porze głodny kierowca zje kawał schabu?   Schabu nie było, bo drzwi zamknięte. Złączyli w pięści sprawy mniej święte.   Że nie powinni? Bo żony, matki mają na smyczy takie gagatki.   A głód w żołądku doskwierał, siatka- ptak sobie chadzał,  wzięli gagatka.   Puszczali pawie, Tu chodził nowy! Łeb mu skręcili, na grill- gotowy!   Dobrym koniakiem mocno zapili. Dzień, noc i znów dzień Tam odpoczęli.   Fajrant, fajerant, odbiór towaru. Korowód tirów zmierza do baru.
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...