Grzechotka

[Ewelina]

grzechotka w sercu donośnie kołacze 

miłości ptaki pod niebem lecą

wiatr zrywa z głowy kapelusz nagle - 

a ja po łące przebiegam miękko

 

ważka figury dziwaczne rzeźbi - 

serca mi kreśląc na tafli wody 

miłość wciąż płynie ochoczo do mnie

obok kochany mój chłopiec kroczy 

 

ach miły co jesteś jak rześkie powietrze -

kochaj mnie i łzy jak gęste strumienie też! 

a ty - pod niebem Księżycu świecący

bądź świadkiem mojej (nie)ziemskiej przygody!  

 

 

 

 

[Tectosmith]

@Ewelina Bardzo ładnie i wyjątkowo bez smutku.

Pozdrawiam serdecznie :-)

[corival]

@Ewelina Bardzo wiosennie, radośnie i zwiewnie. Bardzo mi się ta lekkość podoba

Tylko jakoś ta grzechotka... oczywiście to bardzo subiektywne, ale mnie bicie serca przypomina bezwzględnie bęben. Nie koniecznie od razu taraban, pewnie któryś z mniejszych, ale grzechotki z pewnością nie.

Pozdrawiam :)

[violetta]

Założę się, że jesteś starym poetą na tym portalu, piszesz tak podobnie, a on zniknął.

[Ewelina]

@corival a mi grzechotka kojarzy się z dzieciństwem i lekkością i taki po prostu miałam koncept. Oczywiście możne Ci to zgrzytać. Rozumiem. 

Pozdrawiam serdecznie :) 

@violetta jestem kobietą...czy starą to już kwestia oceny indywidualnej :) Pod nikogo się nie podszywam. 

[Ewelina]

@Tectosmith czasem napiszę coś niesmutnego  dla równowagi :)

Pozdrawiam serdecznie :)