Komorebi

[Arsis]

Gdzieś w oddali śmiech i gwar. Prześwity słońca w koronach drzew. Rozproszone, świetliste

smugi…

 

Powłoka blasku uderza we mnie, spętanego cieniem swojej własnej ręki.

 

A miłość? Wszak była tu zawsze.

 

Była. Nie ma jej.

Uleciała piórkiem na skraj czasu.

 

Nie pochwycę. Nie zdążę…

 

Moje westchnienia odbijają się echem od ścian pustego domu.

Stoję, bowiem w zapomnieniu,

ze wzrokiem zaopatrzonym w przestrzeń.

 

W otwartym

oknie

rozchwiane

gałęzie,

szelest liści.

 

Pomarańczowa poświata wypełnia pokój,

drżąc na brzegach zakurzonych książek,

których bohaterowie, których historie, słowa…

 

W otwartym oknie

chmury,

obłoki, ptaki…

 

Znad jakich źródeł

te milczące stada?

Znad jakich pustkowi?

 

Napływają zewsząd zimne i ciche zalęknioną metaforą…

 

Kiedy czekam

tu na nie

w wytartym,

niemodnym garniturze.

 

Kiedy czekam na ciebie, jedyna.

 

(Włodzimierz Zastawniak, 2023-05-16)

 

***

 

Komorebi (z jęz. japońskiego) – przedzierające się przez gałęzie drzew rozproszone smugi słonecznego światła.

 

 

 

 

[Rafael Marius]

@Arsis

Ładnie nastrojowo napisane.