*** (od młodości do starości)
-
Ostatnio w Warsztacie
-
Piotr Samborski 111
Dziś zło chodzi w purpurze zachodu,
z jego ust kapie miód i trucizna.
Dotyka serc jak mróz —
i zamienia je w kamień,
który już nie pamięta, że był ciepły.
Matki milkną nad kołyskami strachu,
dzieci uczą się cienia szybciej niż światła,
a sumienie sprzedaje się za chwilę spokoju.
I wydaje się,
że noc zapuściła korzenie na zawsze.
Lecz pod warstwą popiołu
tętni coś upartego.
Garstka ludzi klęczy w ciemności,
z twarzami mokrymi od łez,
ale z dłońmi zaciśniętymi wokół iskry.
Nie są silni.
Są wierni.
I kiedy przyjdzie godzina,
gdy zło upije się własnym triumfem,
oni podniosą światło jak chleb nad głodnym światem.
I znów — przez ból, przez krzyk, przez ranę —
dobro przebije się jak źdźbło przez asfalt.
Bo nawet jeśli dziś
ciemność oddycha najgłębiej,
to świt już zbiera odwagę
po drugiej stronie nieba.0
-
-
Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach
-
- 108 odpowiedzi
- 1 674 wyświetleń
-
- 69 odpowiedzi
- 1 308 wyświetleń
-
- 58 odpowiedzi
- 1 278 wyświetleń
-
- 53 odpowiedzi
- 898 wyświetleń
-
- 53 odpowiedzi
- 1 061 wyświetleń
-
.thumb.jpg.7db10807d4715988f4b592af2305d65e.jpg)
-
Zarejestruj się. To bardzo proste!
Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.
-
Ostatnio dodane
-
-
Ostatnie komentarze
-
Przez Berenika97 · Opublikowano
@Czarek Płatak Przeczytałam wiersz trzykrotnie, lubię takie ciekawe teksty - są jak piękne zagadki, które można w różny sposób rozwiązywać. Dla mnie jest to subtelne studium oczekiwania na to, co nieuniknione, ale jeszcze nieznane. Traktujesz przyszłość nie jako abstrakcyjną datę w kalendarzu, ale jako zmysłowe doświadczenie i niemal fizyczną obecność. To, co ma nadejść, kusi jak „nowe ubranie”. Sugeruje to świeżość, obietnicę zmiany i pewną estetyczną przyjemność. Nie boi się przyszłości - raczej jesteś nią zafascynowany. Szukasz w przeznaczeniu „twarzy”, czegoś, w co można spojrzeć bezpośrednio. To wyraz ludzkiej potrzeby oswojenia nieznanego. Ostatnia część wiersza przynosi pewien niepokój. Prekognicja jest ulotna. Najbardziej porusza mnie metafora wazonu - jeśli nie uchwycimy tej konkretnej chwili, tej „jedynej” wersji wydarzeń, to to, co nam zostanie, będzie jedynie „sklejone jak wazon”. Można to rozumieć tak- rzeczywistość przeżyta bez uważności, nieutrwalona, jest tylko odłamkiem, czymś potłuczonym, co próbujemy niezdarnie poskładać z pamięci. To niezwykle intrygujący wiersz, wielowarstwowy. I bardzo mi się podoba. :) -
Przez Alicja_Wysocka · Opublikowano
@Berenika97Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.
Bardziej srebrem, bo można na głos. -
-
Przez Charismafilos · Opublikowano
@andrew widzę, że wciąż w nurcie... komunikacyjnym :) -
Przez Alicja_Wysocka · Opublikowano
@Berenika97 Bereniko, no i obejmuję, myślą, słowem, pragnieniem tęsknotą. To tyle o Kubeczku. A o kawie, to wcale nie byłam taka dorosła, a już mnie nęciło, co to jest, że dorośli piją, a ja nie mogę. Jak mama nie widziała, to i tak piłam po gościach kiedy coś zostawało na dnie i to mi smakowało. Mój brat robił to samo i kiedy mama zapytała lekarza, ten się tylko uśmiechnął i powiedział - łyżeczka kawy czy dwie, nie zaszkodzą dziecku. Może małemu w pieluszkach, owszem, ale takiemu co już chodzi do szkoły - niekoniecznie.Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.
A kto chce, niech sobie zgaduje dalej - Dziękuję
-
-
Najczęściej komentowane
-
-
Wiersze znanych
-
Najpopularniejsze utwory
-
Najpopularniejsze zbiory
-
Inne
Rekomendowane odpowiedzi
Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto
Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.
Zarejestruj nowe konto
Załóż nowe konto. To bardzo proste!
Zarejestruj sięZaloguj się
Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.
Zaloguj się