Nigdy nie chciałem pisać

[Nefretete]

 

Niebieskie buty przywdziałem na nogi,
dar nieba
konwalii ubiór paruje, wraz z chmurami
patrzę w żarówkę — biała oślepia serce,
prądem jej istnienia są ranty wkręcone.

 

Bańkę rozbijam, bom ciekaw tych pyłów;
rozeszły się gwiazdami po mym ciele,
włókna szlachetnych kolorów już noszę.

 

Do wolframu lecę, pieszczot doda ciału;
sepią iskrzy na przemian białe i czarne,
świat zamienia jedno dotknięcie palca,
sprawia — pisać o Tobie nie przestanę.

 

Co by nie było, już porażony nią jestem,
Preludium wiersza głosu nie wstawiłem.

 

Najeżony w mroku gnam przed siebie,
dotyk latarni rozświetlił jedyną drogę,
do molo końca idę
Tam! Wysypy twoje, wcześniej morzu
oddane
***************************************************

Krótka retrospekcja!

 

Treść wiersza (jedna z kilkudziesięciu) podparta jest trzymiesięcznym doświadczeniem na otwartej przestrzeni, na jakiej swój pielesz miałem. Bez ogródek — tam zaczęły się moje głosy. Więc cofniemy się do ostatniego kwartału roku 2019...wypełniwszy lukę w mojej twórczości środkiem października do końca grudnia wierszami z 'czarnej teczki'

Oto jeden z nich.

/ byłem wówczas bezdomny /

 

[Rafael Marius]

@Nefretete

W niebieskich butach, wypadłych z raju, drogą do wysp szczęśliwych, przy świetle latarni.

Szczęśliwych wiatrów.

[Tectosmith]

@Nefretete Ciekawie i ładnie. Można interpretować na wiele sposobów.

Pozdrawiam serdecznie :-)

[Nefretete]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

/Crouse nie porzuca swojej wyspy

raj osnową swiatło duszy rzuca/

 

Dziękuję!

Pozdrawiam serdecznie

Bardzo się cieszę!

Dziękuję za przystanięcie.

Pozdrowienia ślę

[corival]

@Nefretete Bardzo to wszystko ulotne, wędrujące z wolna i wieloznaczne, ale i tak mi się podoba. Pozdrawiam :)

[Nefretete]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

/Bo w tamtym czasie życie było jak motyle.

A dzisiejsze skrzydła o wiele bogatsze/

 

Dziękuję za zajrzenie i refleksję.

Pozdrawiam cię!

[Nefretete]

@violetta

Dziękuję!

Pozdrowienia ślę