Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano



Na pustyni rozległ się dźwięk kroków.

W samym środku niczyjej ziemi mężczyzna w skafandrze przemierzał kilometry, szukając jakiegokolwiek śladu życia.

Jego tlen kończył się, a nadzieja zniknęła już dawno.

W końcu, po godzinach błądzenia, dostrzegł w oddali coś, co przypominało jaskinię.

Z wiarą w sercu, zbliżał się do niej coraz szybciej. Kiedy był już blisko, zauważył, że wejście jest zablokowane, a ściana zasypana.

Zrozpaczony, przytulił się do skały i po raz ostatni, wypuścił resztki tlenu z butli.
 

Opublikowano

@W.M.J Wiara jest schronem; jest światłem zasypanym przez gruzy ludzi, którzy przyczynili się w procesie, aby z Boga zrobić ściany nie do pokonania. A ja ci powiem! Że warto kopać, bo to historia! Nie kościół ( proporczyk wiary ), przyczynia się do jej zgłębiania.

Swoje wiem, coś okryłem.

Nie mam już blokady!

 

Wiersz z podobaniem czytam.

 

Pozdrowienia ślę!

Opublikowano

@W.M.J

   Mam jedną sugestię. Zasadniczą. Wyobrażaj sobie uprzednio to, co przedstawiasz. Scena po scenie. Ze szczegółami. Wtedy unikniesz błędów - jak choćby ten w pierwszym zdaniu. 

   Wyobrażaj i pisz. Wyobrażaj i... 

 

   Pozdrowienia: serdeczne i długoweekendowe

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

.

   

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @Migrena   Wiersz jest niezwykle zmysłowy, duszny i pełen świetnie zbudowanego napięcia. Opowiada o nagłym, pierwotnym pożądaniu, które wybucha w najbardziej prozaicznym i uregulowanym miejscu - w przestrzeni publicznej. Budujesz genialny kontrast między stłoczoną, obojętną przestrzenią pociągu (ludzie, którzy „pilnują swoich granic”), a brutalnym, bezwstydnym przełamaniem tej strefy komfortu. Kobieta z wiersza ignoruje konwenanse („klatka manier”). Przeobraża przedział w miejsce, gdzie zasady społeczne przestają istnieć.   Wykorzystujesz ruch pociągu do budowania rytmu wiersza i eskalacji napięcia. Maszyna i ludzkie ciało zlewają się w jedno, potęgując uczucie nieuchronności.   Bohaterowie stopniowo tracą swoje ludzkie, cywilizowane cechy na rzecz czystego instynktu, a pożądanie zostaje określone jako „coś starego jak krew”. To powrót do natury w samym środku cywilizacji. A inni pasażerowie tworzą tło, na którym ten akt bezwstydu wybrzmiewa najmocniej.   Czuć tu prawdziwy ogień i bunt przeciwko konwenansom. Fantastyczny!
    • @Myszolak   Bardzo dziękuję! Świetnie, że spojrzałaś z innej perspektywy. Dlatego to jest wiersz oniryczny, dzieje się w naszej podświadomości. I tak jak sen może mieć wiele znaczeń. Zwróciłaś uwagę na aspekt, który Cię zaniepokoił - dziękuję za to. :) Pozdrawiam serdecznie. 
    • Witaj - super - całość na tak  -                                                            Pzdr.
    • @Lenore Grey   Bardzo dziękuję! Pozdrawiam. :) 
    • @Myszolak Mieć swoje niebo... ... zniknęła piękna zorza  budzi zawsze zachwyt  spoglądam na swoje niebo   widzę jutro  wiele obiecuje  ... Pozdrawiam serdecznie  Miłego wieczoru  Ladny woersz, czytelnicy już senni
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...