Załkały gołębie pod lnianą poduszką

[chlopiec]

Załkały gołębie pod lnianą poduszką,
wyfrunął ksiądz spod ołtarza;
policzył wszystkie krople rosy,
nawlekł na krokwie kalendarza.
 

Śniące kolana drażnią nos smukłym smyczkiem,
oblało łąkę chłodne niedzielne tchnienie.
Każde źdźbło trawy płynie pod policzkiem
leniwie po skórze jak Brutusa sztylet.
 

Malinowi bracia knują cichy rozejm.
Wiódł wieżę z kości słoniowej cień malin.
Hen w dole łopocze biała chorągiew;
przemyka się jak lis między brzozami.
 

Czemu się boję, we mgle chowam oddech?
Nadchodzi nad las zmarszczka nocy.
Pocałunek wypiekam jak pierwszy chleb,
nim obrus lata nam spadnie na oczy.

[Kwiatuszek]

@chlopiec Bardzo ciekawy wiersz. Pozdrawiam!

[corival]

@chlopiec  Zdaje mi się, że chwytam ukryty sens... ładnie go ubrałeś/łaś w słowa. Pozdrawiam :)