Kafka

[Giorgio Alani]

Zamknięty w długim labiryncie życia
Bez mapy i bez obeznania swej drogi 
Dającej choć krztę sensu do wykrycia 

 

Krocząc dusznym korytarzem
Gdzie dużo drzwi a mało ludzi
Chowających się przed dniem

 

Zapadająca powoli ciemność 
Nie znajduje już innego ujścia 
Poza pokój wyglądający na noc

 

Brak tu sprawiedliwości
Oraz garści rozeznania
Z powagą tej zawiłości

 

Człowiek-karaluch 
Nie ma znaczenia
Pozostanie puch.

 

 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Edytowane 16 Kwietnia 2023 przez Giorgio Alani (wyświetl historię edycji)

[Stracony]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Bardzo mi się spodobały te wersy. Na końcu wiersza wolałbym "światełko w tunelu", jednak czasem poezja dotyka bezlitośnie życia.

[lirycznytraktorzysta]

Ok, klimacik się zaczyna, ale...

 

dla mnie 3 wady:

- labirynt nie może być szary

- nie można oddychać ostatnim tchem

- pokój nie może być mroczny, ty bardziej jak noc.

 

Przynajmniej w wierszach.

[Giorgio Alani]

@lirycznytraktorzysta Teraz już lepiej?

[Stracony]

@lirycznytraktorzysta Ani poezja nie może być prozą.

[lirycznytraktorzysta]

@Giorgio Alani dla mnie tak

@Stracony Być może, że być nie może.

[Giorgio Alani]

@Stracony Cieszę się, że spodobały ci się te wersy.

Wiersz celowo ma przytłaczający charakter. W ten sposób nawiązuje do twórczości Kafki, którą z reguły cechował depresyjny klimat.

[Giorgio Alani]

@tramwaj63 Myślę, że utwory Kafki jeszcze nigdy nie były tak aktualne, jak we współczesnym świecie.