Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano (edytowane)

Zdecyduj się:
chcesz żyć czy umierać?
Bo w takiej pozycji to strata
I z życia nic nie użyjesz,
niewiele przekażesz dla świata.

Zdecyduj się!
Świat taki piękny wokoło...
zamiast andronów pleść wianek
żyj w pełni, bo jesteś - lub
odejdź, a nic się nie stanie.

Zdecyduj się:
chcesz żyć czy umierać?
Nikt Ci nie zsunie kamienia
i wody do picia nie da,
jeśli nie czujesz pragnienia.

Zdecyduj się.
Choć zmartwychwstanie jest w cenie,
ta druga szansa na życie
to nie masz gwarancji przecież,
że może się zdarzyć w praktyce.

 

Decyzję weź w obie ręce:
jak żyć chcesz, czego Ci trzeba.
Zakasaj ręce - do dzieła!
a znajdziesz drogę do...

 

 

Edytowane przez beta_b (wyświetl historię edycji)
Opublikowano

Witam - pięknie o życiu - spełnione pisanie - 

                                                                                  Pozdr.świątecznie.

                                                                           

Opublikowano (edytowane)

nie wahaj się

 

czasu żegnać nikt nie przyszedł

 

zanurz wiosny smak w żonkile

 

to nic że świerszcze w kominie

 

nie grają głośniej niż zwykle

 

 

wciąż wahasz się

 

odpowiedź może za chwilę

 

odnajdziesz w kwiatach gdzie bilet

 

nieważny w podróż odkryjesz

 

jak mróz twój pierwszy przebiśnieg

 

 

 

Serdecznie pozdrawiam

 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Edytowane przez jan_komułzykant (wyświetl historię edycji)
Opublikowano

@jan_komułzykant tamten link mi pasował, jako komentarz. A wiersz piękny. Dziękuję. 

@Jacek_Suchowicz żyć czy umrzeć - to coś więcej niż dylemat. Chodziło mi o podskórny /podświadomy nurt ku...  I wzięcie odpowiedzialności za decyzje i życie. Dzięki Jacku za obecność i wierszowany komentarz. 

@Rafael Marius @Waldemar_Talar_Talar @Kwiatuszek klaniam się nisko za komentarze. 

bb

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • nie chcę już być poetą wolę stać się zwykłym prostym robotnikiem który składa deski cegły kamienie w dom dla ciebie z ogrodem gdzie zima nigdy nie zagląda pełnym magicznych kwiatów młodziutkiego piękna   pragnę poczuć takie zmęczenie które wbija w ziemię ból w ramionach dojrzewający bryłami skał wiedzieć, że to ma głęboki sens i nie mieć już siły na żadną niedorzeczność   odejść rano po nocy przespanej bez jednego słowa zanim otworzysz drzwi i zachwycisz się konstrukcją czystą i jasną której jeszcze nikt nie zadeptał buciorami gdzie pod dostatkiem tlenu przestrzeni dziennego światła   pisanie wierszy i wieszanie obrazów na ścianach pozostawię tobie
    • O, smutku srebrny, co jak anioł blady Stoisz nad łożem, gdzie się sen dopala, Czy to już koniec? Czy to duchów rady Niosą mnie z wichrem, co glob ten obala? Patrzę w dół ciemny – tam, gdzie stepy sine, Gdzie piołun gorzki łzy sieroce pije. Tam zostawiłem serce i godzinę, I harfę, która wiatrem w pustce wyje. Ciało to tylko łachman jest podarty, Gliniana czara, co pęka w nicości! Lecz duch królewski, szeroki, otwarty, Wzlatuje piorunem do boskiej jasności. Nie płaczcie po mnie, gdy zgasną powieki, Bo ja nie umrę – ja się zmienię w dźwięk! Popłynę w chmury, w błękity dalekie, By Polsce przynieść nie żałobę – lecz lęk Dla tych, co myśleli, że naród w grobie! Ja, upiór jasny, wrócę w błyskawicy! I stanę przy każdej płaczącej osobie, Jako ten ogień, co płonie w gromnicy. Lecz teraz lecę... skrzydła mam z płomienia, Zostawiam ziemię, ten czerep dymiący. Wchodzę w drabinę wielkiego Przemienia, Smutny – lecz wieczny. Cichy – lecz grzmiący.
    • @tie-break łyżeczki po prostu leżą obok siebie :)
    • @Berenika97 czytam, udając że nie przeczytałem dodanego kontekstu, tak ciekawiej. Trochę skojarzyło mi się z dyskursem postrzegania, odmiennością serca i umysłu - "... a ludzie mówią i mówią uczenie, że to nie łzy są, ale że kamienie i że nikt na nie nie czeka...". Dodaję plusa za formę i rymy i czekam na więcej. Gustuję i pozdrawiam!
    • Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      Spojrzenie transcendentne wykraczajace poza granice. Świetna puenta. Pozdrawiam.
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...