stacja końcowa Demencja

[wkw]

Na kilka godzin, może lat, odrętwiały umysł

stanął w wiecznej wojaży po torach życia.

W lukach niepamięci majaczą podróże minione,

zagubione chwile, jak ta:

- Tak mi rzucasz te zapałki? Jak psowi?!

pożyczone pudełko buchnęło ogniem bójki

naiwnych wyrostków z menelami bez biletu.

 

I kolejne engramy:

Rozpięta sukienka pod różowym prochowcem

z plastiku, w osobowym przyspieszonym do Przemyśla

albo przesiadka, gdzieś na Śląsku, w towarzystwie

pełnej ognia i wódki niepięknej nieznajomej.

 

Kolej losu kończy swój bieg, pasażera z letargu wytrąca

peronu uryna, czuje ją raczej w bólu, nie w zapachu,

który po angielsku dyskretnie przeminął. Ślady

zapamiętanego rozmywają się w rozpadzie umysłu,

w końcu znikną, rozpoczynając wędrówkę bez celu,

z celem ostatecznym.

 

Jednakowoż dziś, posikany podróżny wysiadł z pociągu

i zadowolony poszedł kupić gazetę, bo chciał

przypomnieć sobie datę.

 

[staszeko]

Demencja to okropna przypadłość: wątpię, żebym miał siłę o tym czytać, cóż dopiero pisać…

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

[wkw]

@staszeko Tak to prawda, u mnie trzecia w rankingu najgorszych....pozdrawiam.

[wkw]

@Tectosmith, @Natuskaa temat trudny , tym bardziej dziękuję za serducha.

Edytowane 31 Marca 2023 przez woy.wilczy (wyświetl historię edycji)