Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Rozbita myśl
Odłamki skojarzeń
Szukana co dnia
Tli się w kominku
Pamięci

Obraz echem trącony
W ćwierć drogi powraca
Do marzeń niewczorajszych
Zawieszony
W półśnie

Strugi zapomnianego deszczu
Ukośne nie mącą
Kolorów
Szarość codzienności
W pościeli

Istnienia wycinanka
Z ażurem pustki
Bez asa w rękawie
Nieporadnie sączy

Strumyczek nadziei

Opublikowano

Delikatna w przekazie, a mocna w treści sprawa - czyta się bardzo gładko, bo konstrukcja wiersza nie pozostawia innej opcji ;-) Trochę mi tylko się nie widzi wersyfikacja w pewnych miejscach np.:
"Zawieszony
W pół śnie" >>>>> to bym zapisał w 1 wersie.
Ale to tylko luźne uwagi oparte na osobistych "widzimisiach" ;-)
Poza tym - plusik ode mnie ;-)
POZDRAWIAM!

Opublikowano

Witaj Marku, noce w pełni i spać się nie daje? ;)

Nie pisz tak szybko (za szybko?) - ale wiem, że pewnie chętnie coś po-po-prawiasz (zauważ jak zapisane to słowo - tak tu teraz modnie ;).

"Rozbita myśl
Odłamki skojarzeń
Szukana co dnia"
tu się zmienia podmiot, wiem, że na zasadzie wtrącenia, ale zgrzyta, bo szukana 'szuka' - myśli.
"Pamięci" do kominka ;) (znaczy nie podoba mi się za bardzo metafora)
Inwersje: 'trącony echem', 'powraca w ćwierć" (dwa czasowniki w końcówce wersów strasznie ciążą), 'wycinanka istnienia'.
Przed "zawieszony w półśnie" (tak w 1 wersie) dałbym odstęp. Przed "strumyczek nadziei" - może bym opuścił odstęp?

"Kolorów
Szarość codzienności
W pościeli"
- wiem, że ja z Tobą o kolorach dyskutować nie mam podstaw ;), ale ich mi tu za wiele (-ości) i ta szara codzienność strasznie oklepana. Nie wiem jak zmienić, ale coś bym zrobił z tym.
Widzę, jak Ci nastroje przebiegają przez to przedwiosenne niebo, raz z lewej, raz z prawej.
Oby do wiosny (prawdziwej!). :)
pzdr. b

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @EsKalisia podoba się! Pokazujesz ciekawą stronę... siebie, jak już wspomniał przedmówca

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      dobra liryka
    • „Wisło – Matko Polskości”   Wczoraj, w zadumie nad twoim brzegiem siedziałem, patrzyłem, jak z nurtem niesiesz srebrzyste wody, i dzieje twego istnienia w milczeniu rozważałem, widząc płynące, pełne liści, gałązki i kłody.   Jeszcze wczoraj, wśród lasów, pośród górskich skał, w szalejącej burzy srogiej, gdzie ulewa i gromy, dziś już płyniesz wśród ludzi, dokąd twój szlak cię wiódł, i spokojnie rozpościerasz się nad krajem znajomym.   Cicha jesteś w płynięciu, pełna dumy i harmonii, gdy słońce złoci fale twojej wieczornej wody. Lecz pod pozorem łagodności, pod zwierciadłem toni, skrywasz nieokiełznane wiry i kaprysy pogody.   Z mgieł Babiej Góry wzniosłej, z urwisk skalnych świtu, wyruszasz szmerem potoków i pieśnią kaskady, z rosy leśnych polan, ze źródlanego wykwitu, ze stromych zboczy, gdzie dojść nie da się rady.   Ileż istnień zabrałaś w swym nurcie głębokim, przez wieki byłaś świadkiem ludzkiego przemijania, ile wspomnień ukryłaś pod zwierciadłem szerokim: radości i zwycięstw, bólu oraz pożegnania.   Pamiętasz dawnych królów i polskości zaranie. Nad twymi wodami patrioci pieśniami śnią, gdy rodziło się państwo i narodowe trwanie, a ich słowa do dzisiaj w twoim szumie wciąż brzmią.   Bielą się twoje plaże w letnim słońca złocie, malują ciebie artyści na płótnach i kartach, poeci odnajdują uśmiech w twej różnorodności splocie, choć w twoich głębinach nie ma miejsca na żarty.   Wisło, rzeko pamięci, potężna i szeroka, rzeko ścieżek miłości i spacerów we dwoje, jak historia narodu — nieopisywalnie głęboka, swą dostojnością zdobisz naszych dziejów obyczaje.   Od źródeł aż po Bałtyk przez polską ziemię płyniesz, łączysz miasta i wsie, pokolenia w jedności, z każdym kilometrem majestatu przyczyniasz do opowieści splecionej z pamięci i polskości.   Płyń więc, Wisło, przez wieki, niezmienna w swoim biegu, niosąc świadectwo dziejów zapisanych w narodzie. Bo dopóki twe fale szumią na polskim brzegu, dopóty żyć będzie Polska — w pamięci, sercu i zgodzie.   Leszek Piotr Laskowski
    • @Charismafilos Może w tym wypadku prawd jest wiele, żadna zupełna? Albo prawda jest rezultatem różnych wektorów? A może złożeniem perspektyw z każdego punktu kuli?  - Synku, jak zbudowana jest ludzka osobowość? - To musisz sobie Tato wyobrazić kulę, której środek jest wszędzie, a obwód - nigdzie. Z innej strony są teorie, które mówią, że jedynym istotnym rozróżnieniem na poziomie osobowości jest aktywacja/brak aktywacji.    
    • Bardzo dobry wiersz z jakże głębokim przesłaniem, możliwym do interpretowania na wielu płaszczyznach (nie tylko jeśli chodzi o poezję, ale kto wie czy także nie o medycynę...). Kto wie... Może ktoś dojrzy te wszystkie przesłania, bo warto. Naprawdę gratuluję pomysłu i weny twórczej. Pozdrawiam serdecznie! J. J. Zieleziński
    • I mało, bo ta z A. baba za tobołami.   I mas PZ - baba z psami.   A tu Aza: baba z auta.      
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...