Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Cała prawda, tylko prawda, piękna prawda!

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

Najlepiej, żeby co 5 lat była 10 lat młodsza i dwa razy ładniejsza.

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Proszę, nie utożsamiaj mnie z moimi historiami. Pisząc nie opowiadam o swoim życiu, wręcz przeciwnie — staram się od niego uciec.

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Opublikowano

@Ewelina Dzień dobry!

Cudem natury ludzkiej jest odrębność i niepowtarzalność każdego człowieka; cudem jeszcze większym jest to, że we dwoje mogą znaleźć coś wspólnego w sobie.

Pozdrawiam ciepło.

@staszeko Witam,

a czyż nie o tym jest właśnie ta moja piosenka? "To", co pojawia się w naszej duszy, przychodzi z zewnątrz, - nie dociekam, nie pytam, nie kombinuję, po prostu, widzę, że Ona tam się rozgościła, i.....

Pozdrawiam.

Opublikowano

@violetta Mój tekst, w takim razie, skomentowali normalni inaczej ;) ojej... źle to brzmi. Oczywiście wiersz jest przerysowany celowo. 

Tak jak piszesz, normalny kochający mężczyzna tak nie myśli i też trwam twardo w tym myśleniu, mimo wszystko :) 

@aff ile ludzi tyle gustów :) i bardzo dobrze.

 

Pozdrawiam wiosennie :)

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

A ja się czepnę ;)
Przeciwstawiłaś  nadobną kocicy a przecież nadobna  to urokliwa, powabna, urodziwa, piękna i nie wyklucza kocicy :)
Kocica też może mieć takie przymioty. 
 

Napisałaś:

 

Skromna,  prawie mniszka, stateczna dostojna jest matrona. Kiedyś matronę utożsamiano ze starszą osobą, ale starsza kiedyś miała aż 40 lat. Dziś każdy wie, że czterdziestka to nadal młoda i piękna kobieta. Więc ja napisałabym tak"
Kobieta...

Matrona...

A jednak kocica.
Oczywiście tę matronę możesz zastąpić innym słowem ważne by wykluczało kocicę, skoro ma być "A jednak..."

Pozdrawiam :)


 

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
  • Ostatnio w Warsztacie

    •   Klaustrofobia podziemi rosła, im bardziej puste okazywały się kolejne pomieszczenia, nagie i ascetyczne w swoich małych pokutach. Brakowało jednego przejścia, aby cały poziom tworzył jeden spójny cykl, krąg piekieł, albo aureolę na głowie kościoła przemysłu. 

        Zderzony z ostatnią ścianą, Karol odwrócił się, żeby spojrzeć na ślady butów wybite w zalegającym prochu. Nie martwiąc się o pobrudzone spodnie, usiadł na ziemi i, aby nie musieć zamykać oczu, wyłączył latarkę. Rozczarowanie. Nienasycenie. Karol był zawiedziony - nawet nie fabryką, lecz samym sobą. Ciemność trzymała go w serdecznym uścisku, ale nadal dało się wyczuć drżenia przestrzeni z każdym przejeżdżającym samochodem, a spomiędzy zawieszonej pleśni przebijał się zapach płynu do prania. Może właśnie o to chodziło? Centrum zniewolenia jesteśmy my sami, próbujemy uciekać w egzotyczne kraje lub kariery, a mimo tego i tak nie możemy nigdzie znaleźć miejsca brutalnie prawdziwego, brudnego absolutu istnienia. Człowieka chowa się czystego, a dopiero jego zadaniem jest samogwałt - wyrwanie ze swoich trzewi czegoś, czym faktycznie można by powiedzieć, że się jest (bo przecież chyba nie ,,piątoklasistą”?). Mały chłopczyk zastanowił się nad zdjęciem z siebie wszystkich ubrań (o zgrozo - ubrań ,,do szkoły”), nad pozbyciem się fetoru higieny. Nie, to nie to, to byłoby głupie - myśli chłopaka wróciły z powrotem pod ziemię.

        Strużki wody zostawiały rude ścieżki spływając powoli po ścianach. Kiedy Karol z rodzicami mieszkali jeszcze w biedzie, w nędznym domku pod miastem, całe dnie upływały mu w jego ,,bazie” - wciśniętej pomiędzy rosnące na działce drzewa a siatkę ogrodzenia. Ze wstydem wspominał do dzisiaj dzień, kiedy grupka dzieci w jego wieku, w czystych ubraniach, na kolorowych rowerach, zapuściła się w jego ulicę (co było na tyle niezwykłą rzadkością, że jest to jedyna taka sytuacja, jaką Karol pamiętał), aż spotkali go, skulonego w swojej kryjówce. Z dziecinną ochotą próbowali z nim zacząć rozmowę, lecz on, jak nieoswojony dzikus, nie był nawet w stanie spojrzeć im w oczy. Speszeni, ruszyli dalej błotnistą drogą, która prowadziła chyba tylko do jakiejś żwirowni (sam Karol nigdy nie zagłębił się w tę uliczkę dalej niż koniec jego działki), najpewniej zapominając o dziwaku już w następnej minucie. Lecz Karol pamiętał to do dzisiaj. Pamiętał, jak po długiej minucie wreszcie dotarł do niego sens sytuacji, rzucił się on wtedy biegiem przez działkę, wyskakując spomiędzy krzaków na otwarte pole, biegł przez wysoką trawę z nadzieją zobaczenia jeszcze błysku ich plecaków, lecz przywarł wreszcie policzkiem do ogrodzenia, a na uliczce panowała absolutna cisza. Karol-dzikus wyrywał się z jakiegoś rezerwatu, wracając teraz na powierzchnię świadomości chłopca, jakby między rurami piwnicznej kotłowni odnalazł komfort zapomnianej bazy. 

  • Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach




×
×
  • Dodaj nową pozycję...