samotna

[Klaudia Gasztold]

na zimnej pustyni

stoi niemo wzrok spuszczając 

krzywa linia natury

 

cienkie gałązki 

z poszarpanymi listkami

wodzone wiatrem o pień stukają

 

nawet spragniona wrona nie siądzie

by móc wydalić niestrawioną kolację 

wróbel nie zaśpiewa tureckiej pieśni

 

gdzie słońce i jego promienie? 

brzmi znajomo o tak

 

jak stare drzewo samotna

wśród tłumu niemych i głuchych

na wołanie o pomoc i rynsztok bólu

 

tylko cienkie włosy 

wodzone przez wiatr

muskają ramiona

 

stoję tak bez celu 

jakby nawet on mnie ominął

szerokim jak niebo łukiem

 

gdzie słońce i jego promienie? 

brzmi znajomo o tak

 

czy znajdzie się garstka lepkiej ziemi? 

co okryje jak koc już zziębnięte ciało

 

czy osunie się na bok jakby zlękniona

dotykiem zapachem

zawsze niewidzialnej

 

Klaudia Gasztold 

[Rafael Marius]

@Klaudia Gasztold

Wiersz o samotności wśród obojętnego tłumu. W dużych miastach to codzienność dla wielu osób.

[Leszczym]

@Klaudia Gasztold bardzo ładny, jakże kobiecy wiersz ;))