Bezsenność Klary

[chlopiec]

Trudny tren snu Klary
tuszem czarnym jak dusza Czarnka
lał się od cyrkla i zastygł taflą
zapomnianego poranka.

 

Sunie kondukt gilbertów;
mruczą senną rapsodię dla spanka,
- żaden wianka nie trzyma.
 

Trzyma ich whiskey, soda i sunie
pod rękę duktem do rapsów z Memphis;
wspólnie przez mękę,
wosk przebudzeń wczesnych i brak ess.

 

Dziecię Tanatosa lgnie w len
całunu ciem cirrusowych, cieknie
jak ułan, co dzielnie na tanki mknie
szusując wrzosów polaną.

 

Spłoną na raz w koronie Iris
gach-dansys i jego machorka,
wykrzesana na czas przesilenia
kochanka-znachorka,


co nadprożem ściany tymczasowym
flaneurstwa cmentarnego
i niezawodną spłonką smutku:
starego i nowego.

 

Przewraca ich pod zaspę snu
lahar obietnic noworocznych.